Columns

Er is veel zelfmedelijden, angst, zorg en gekwetst gevoel om ons en in ons, ziet Wim Beekman. Het is tijd om ons door ontferming te laten bewegen.

Sjoerd Muller herkent in zijn werk binnen de marine iets van de gelijkenis van de zaaier die het zaad uitstrooit op de akker, en ernaast. Als er ook maar een klein kansje is dat iets groeit, dan grijpt de zaaier die kans aan. Dat geldt ook voor Sjoerd. 

Alles voor je kind toch? Sinds enkele weken is Trix Vahl een voetbalmoeder en offert elke week een aantal uren op om haar oudste zoon zijn droom om profvoetballer te worden na te laten jagen. Tegen wil en dank.  

Onlangs mocht Rokus Maasland zingen op een afscheidsbijeenkomst van een man die ALS had. Hij had het samen met zijn vrouw georganiseerd om nog één keer zijn vrienden en familie te ontmoeten voor hij zou sterven. Twee weken later zong Rokus bij zijn uitvaart. 

In deze tijden van onbeschaamd machtsvertoon stuit Theanne Boer op een prachtig sprookje in de Bijbel waarin bomen de mensen een les leren. Wie het minst geschikt is om te heersen, is er het meest fanatiek op uit.

Irene van der Meulen leerde als kind bidden, thuis, op school en in de kerk. Maar met het ouder worden veranderde haar Godsbeeld en daarmee haar gebedsleven: bidden is vooral luisteren.

Studentenpastor Jorn den Hertog heeft zich voorgenomen deze Veertigdagentijd radicaler te worden. Niet dat hij extreme ideeën gaat omarmen, wel dat hij teruggaat naar de basis: waar sta ik en door welke waarden laat ik mij leiden?

Trix Vahl lijmt de brokstukken van gebroken schaaltjes, kommetjes en kopjes weer zorgvuldig aan elkaar. Ze vraagt zich af of God een Vader is die samen met ons de brokstukken bij elkaar zoekt, als we de boel weer eens verkloot hebben.

De Veertigdagentijd is bij uitstek een tijd voor retraite: ‘een reis naar binnen’. Irene van der Meulen doet dat graag schrijvend. ‘Dat lucht op, verheldert, confronteert, laat me voelen.’

Studentenpastor Jorn den Hertog pleit ervoor om voor jongeren die gebukt gaan onder een lat die steeds hoger komt te liggen naast psychologische handvatten ook geestelijke zorg in te zetten: een ruimte bieden waar je gewoon even mens mag zijn.

Is God ‘iemand’? En zo ja, kun je daar dan een relatie mee hebben? Bas Ragas krijgt soms de vraag naar de relevantie van de oude bijbelverhalen. En begint dan bij de hoofdrolspeler: God.