Een minikerkje in een minidorpje omringd door bergen en schapen in het Engelse Lake District: een idyllischer plek vind je niet snel. In de viering op zondagmorgen waren twaalf kerkgangers, van wie drie met een taak en één toevallige vakantieganger – ikzelf. In Nederland zou zo’n kerk er allang mee opgehouden zijn, toch? Want wie doet de deur nu open voor een handjevol mensen? Waarom zou je dat volhouden?
In de weken erna dacht ik regelmatig aan dat kerkje. Het achtervolgde me zelfs een beetje. De woorden ‘trouw’ en ‘volhouden’ kwamen op allerlei manieren naar me toe. Ik las bijvoorbeeld over de woestijnvaders- en moeders, die ook in spiritueel dorre tijden gewoon bleven doen wat ze deden. Ze verlangden niet naar een flitsend leven, maar hielden vol. Stabilitas loci: blijf op je plek.
Ik zie diezelfde trouw ook bij de oudere generaties in de dorpen waar ik predikant ben. Er zit een heerlijk soort rust in het weten: hier hoor ik en hier ga ik niet meer weg. Weer vroeg ik mezelf af waarom ik in vredesnaam predikant ben geworden als dat betekent dat er steeds weer een moment komt dat je verder moet. Steeds in beweging. Ook een mooi Bijbels thema hoor, maar rustig is het niet.
De zondag dat ik het Engelse kerkje bezocht, was de zondag van de Goede Herder. Oftewel: Roepingenzondag. De leespreek in het minikerkje ging over het horen van de stem van de Herder. Hoe wonderlijk dat ik precies op dat moment daar zat en de woorden kon ontvangen als een bemoediging. Want ik zat daar met een kersverse roeping naar een nieuwe gemeente.
Ik kwam er tot rust. En ik dacht: hoezeer de Geest ook waait, in die beweging kan ook ik trouw en volharding koesteren. Beweeg mee, maar sta stevig.
