Ik wandelde een uurtje met een student die deel had genomen aan onze rouwgroep Good Mourning. Hij studeerde, deed een bestuursjaar, moest van zichzelf meerdere keren per week sporten, vond vriendschap belangrijk, had een bijbaan om collegegeld te kunnen betalen, zag zijn ouders te weinig én had recentelijk een dierbare verloren.
“Ik zie echt niet zitten hoe ik alles wat moet gebeuren in één dag prop”, zei hij. “Vaak voel ik me zo leeg. En omdat m’n agenda me overweldigt, blijf ik soms een dag in bed liggen. Rond 2 uur kom ik m'n nest uit en dan voel ik me vooral schuldig. Niks lukt.”
Ademruimte
Als het leven overweldigt, vluchten, vechten of bevriezen we. Hij bevroor. 21 jaar en geen kerkelijke achtergrond of affiniteit met religie. Maar de bijeenkomsten van de rouwgroep waren in een kerk en hij was wel nieuwsgierig naar wat geloven in iets groters zou kunnen betekenen. Tijdens de wandeling deelde hij dat in mijn manier van spreken en in het leven staan, voor hem iets doorklonk waarin er niet zoveel ‘moest’. In zijn woorden: “Wat ademruimte, ook om de shit er te laten zijn.”
Hij was op zoek naar manieren hoe om te gaan met de chaos van het drukke studentenleven. Hij verlangde naar wijsheid en veerkracht. Maar: hoe oefen je met grenzen, behoeften, zachtheid en genade, als je daarvoor nooit woorden en vormen aangereikt hebt gekregen? Dit zie ik vaker: studenten die bewuster, rustiger, ‘menselijker’ wíllen leven, maar daarvoor geen handvatten lijken te vinden. Als iemand erom vraagt probeer ik woorden en vormen vanuit de christelijke of kerkelijke traditie aan te reiken. “Misschien werkt dit voor je …”
Niet maakbaar
Veerkrachtiger willen omgaan met persoonlijke stress en de onrust in de wereld is een waardevol verlangen. Alleen, er is geen one-size-fits-all-methode voor het ontwikkelen van veerkracht, geen quick fix. Het is niet maakbaar. Ik geloof dat veerkracht ontvangen mag worden, als inspiratie, als intermenselijk gebeuren. Ik geloof dat vertrouwen op God en verwonderd raken door wat ons overkomt, veerkracht kan versterken.
Ik gun ons allemaal, maar jongvolwassenen het meest, oefenplekken waar veerkracht ontvangen mag worden. Waar veerkracht niet nóg een verwachting is om voor te knokken, maar hoopvol wortelschiet in rommelige mensenharten. Waar faalverhalen er mogen zijn, kwetsbaarheid omarmd wordt en opkrabbelen na een klap niet eenzaam voelt. Een plek waar Gods vrede die alle verstand te boven gaat kan overkomen.
Die student van de wandeling zocht dat: niet per se een oplossing voor zijn volle agenda, maar erkenning, ruimte, wat zachtheid en genade – een plek waar hij aanmodderend mens mocht zijn. En het toeval wil dat ik zelf ook heel wat aanmodder en ook verlang naar zulke plekken.
