Ooit, lang geleden ... Of eigenlijk valt dat wel mee, het is nog geen vijf jaar geleden. Maar het voelt als een eeuwigheid, als een ander leven. Dus ooit, een eeuwigheid geleden, toen ik nog een Randstedeling was, sleet ik mijn bestaan in een van de hoge torens in Den Haag. Ik werkte in een kantoortuin op een ministerie. Met duizenden ambtenaren op een kluit, zette ik mij dagelijks in voor een beter Nederland. Of dat altijd beter was, daar kreeg ik gaandeweg mijn ambtenarenbestaan de nodige twijfels bij. Maar dat terzijde.
Als politiek-betrokken mensen hadden we het vaak over ‘afgehaakt Nederland’. Over de mensen in de periferie die geen geloof meer hadden in de politiek. Over de mensen die niet meer stemden. En de volksvertegenwoordiging lieten voor wat het was. Over de mensen die niets meer van ‘Den Haag’ verwachtten. Over die mensen ging dikwijls het gesprek tijdens onze overleggen. Een tikkeltje meewarig. Hoofdschuddend. Hoe kon dat toch? We begrepen er werkelijk niks van.
Ik geloof het allemaal wel
Inmiddels ben ik Randstedeling af. Sterker nog, ik woon in de periferie. Ergens aan de rand van Nederland. Ver weg van Den Haag. En soms vraag ik me af of ik inmiddels niet ben afgehaakt. Wist ik in dat andere leven alle ins en outs van de politiek en kon ik moeiteloos alle namen van de ministers en staatssecretarissen opdreunen, vandaag de dag heb ik geen idee wie onze regering is en laat het Haagsche nieuws mij koud. Stemmen doe ik nog, geen zorgen, maar verder geloof ik het allemaal wel. Het ‘vest op prinsen geen betrouwen’ lijkt inmiddels volkomen geïnternaliseerd.
Maar er is iets anders voor in de plaats gekomen. De namen van ministers moet ik weliswaar schuldig blijven, maar nu ik de kantoortuin verruild heb voor een echte tuin, ken ik meer vlinders bij naam dan ooit. Ik herken hun rupsen. En een boom is niet langer een boom, maar een els, een es, een eik, een ratelpopulier. En van steeds meer planten in het veld durf ik een hap te nemen en ken ik hun kracht. Vanuit een Haags perspectief ben ik misschien afgehaakt, maar ik voel me meer betrokken dan ooit. Op alles wat leeft, hier om mij heen. Dat wat mij gegeven is om te koesteren. Ik koester meer dan ooit.
