Rokus Maasland

Onlangs reisde Rokus Maasland naar Oekraïne, waar de oorlog overal voelbaar is. De hoop en hopeloosheid waar je in vredestijd omheen kunt leven, dienen zich in oorlogstijd met volle kracht aan. Dan gaat het niet meer over carrière, succes of status.

Om jongeren betrokken te houden bij de kerk zoeken we het vaak in beleving, nieuwe vormen of speciale programma’s. Maar soms zit het antwoord tussen stapels stoelen op een zaterdagmiddag.

De kerk is niet het moment op zondag, betoogt Rokus Maasland, maar iets wat gebeurt op het schoolplein, bij Albert Heijn, of aan de keukentafel. Niet groots, maar wel echt.

Onlangs mocht Rokus Maasland zingen op een afscheidsbijeenkomst van een man die ALS had. Hij had het samen met zijn vrouw georganiseerd om nog één keer zijn vrienden en familie te ontmoeten voor hij zou sterven. Twee weken later zong Rokus bij zijn uitvaart. 

Op een mooie winteravond dronk Rokus Maasland samen met twee vrienden buiten bij een groot vuur een biertje. Starend in de vlammen ging het gesprek langzaam van grappen naar serieus. De twee waren niet hun geloof kwijtgeraakt, maar wel hun vertrouwen. In de kerk. In mensen. In hoe het blijkbaar kan gaan.

Hoe vaak gebeurt het niet dat muziek of een kunstwerk ons raakt op een manier die we zelf niet goed kunnen verklaren. We voelen dan iets wat groter is dan onszelf. Het raakt aan iets heiligs, ervaart Rokus Maasland.

Lang dacht Rokus Maasland dat wachten een verspilling van tijd was. Maar er gebeurt juist veel tijdens het wachten, weet hij nu. Langzaam begon hij te ontdekken dat het geen straf is maar een ‘ruimte’.

Rokus Maasland speelde tijdens een kerkdienst in een vrouwengevangenis. Juist op die plek van controleren, bewaken en grenzen stellen werd de liefde van Christus zichtbaar. In de persoon van een vrouw die haar mouw gebruikte om tranen te drogen.

Elke zondag ontvangen we de zegen. Maar wat doen we daarna? Een persoonlijke ervaring in een gevangenis liet Rokus Maasland de betekenis van zegen zien: niet iets om te bewaren, maar om uit te delen.

Rokus Maasland spreekt binnenkort in een kerk over zijn boek ‘Allen die vermoeid & belast zijn’. Volgens hem moet in elke kerk ruimte zijn voor gebrokenheid.

In bijna elk kerkgebouw is het kruis als symbool te vinden. Voor Rokus kreeg het opnieuw betekenis toen het kruis na een verhuizing van het kerkgebouw een andere plek kreeg.

Het gaat bijna altijd mee tijdens concerten van zijn band The Bowery: een klein donkerbruin traporgeltje in kofferformaat. Het orgeltje leeft van adem, van lucht in de balgen. Het leeft alleen als iemand het bespeelt.