Een paar dagen geleden kreeg ik een mail van mijn platenlabel. Bij het opnieuw aanleveren van onze muziek aan alle streamingsdiensten was iets misgegaan. Het lied All Those Years duurde aanzienlijk langer dan de versie op Spotify. Of ik misschien de verkeerde master had opgestuurd?
Nog even blijven zitten
All Those Years is het laatste lied van een van onze albums. Voor de cd en het vinyl kozen we bewust voor een lange fade-out: de laatste akkoorden blijven zich herhalen en verdwijnen langzaam in de verte. Zo mocht het album van ons eindigen: met muziek die nog even in de kamer blijft hangen. Ik zie muziek als een huisje waar je even in mag zitten. Dit mocht zo’n moment zijn van: blijf nog even zitten.
Voor de streamingdiensten maakten we een kortere versie. Zo’n eindeloos uitdovend slot werkt daar minder goed. Op Spotify staat het volgende lied altijd al in de startblokken. De luisteraar kan doorspoelen en het algoritme houdt graag vaart. Zelfs kunst moet er blijkbaar efficiënt zijn.
Het leven werkt zelden zo
Ik begrijp dat wel. Ik open tijdens het tandenpoetsen alvast mijn mail, omdat twee minuten alleen maar tandenpoetsen kennelijk zonde van mijn tijd is. We houden van duidelijke eindes. Klaar is klaar. De afspraak is afgelopen, het boek kan dicht en na het laatste refrein beginnen we aan het volgende lied. Alleen werkt het leven zelden zo. Sommige dingen hebben een lange fade-out. Kinderen worden ouder zonder dat je precies kunt aanwijzen wanneer hun jeugd ophield. Een vriendschap kan langzaam verdwijnen, terwijl de gesprekken nog jarenlang in je hoofd doorgaan. En als iemand sterft, eindigt een leven op één aanwijsbaar moment, maar niet de liefde die je voor diegene voelde. Die blijft zich herhalen in onverwachte herinneringen, een vertrouwde geur of een gevoel van gemis.
Niet meteen weglopen
Ook geloof kent zulke lange eindes. Zekerheden waarvan je dacht dat ze voor altijd zouden blijven, kunnen langzaam vervagen. Een beeld van God dat jarenlang vertrouwd voelde, blijkt ineens niet meer te passen bij wat je hebt gezien of meegemaakt. Je hoort de oude woorden nog wel, maar ze klinken verder weg dan vroeger.
Dan wil ik het liefst snel een nieuw lied beginnen. Een antwoord vinden. Een inzicht formuleren waarmee ik kan aantonen dat mijn twijfel toch ergens goed voor is geweest. Want ook in de kerk zijn we soms opvallend bedreven in het inkorten van de stilte. Voor je het weet zetten we onder iemands verdriet alvast een hoopvol refrein in. Maar misschien hoeft niet alles wat zachter wordt onmiddellijk te worden overstemd. Misschien is geloof niet altijd uit volle borst het volgende lied meezingen. Misschien moet je soms blijven zitten nadat de laatste woorden hebben geklonken. Luisteren naar de vragen die nog in de ruimte hangen. Niet precies weten of je nog muziek hoort, of alleen de herinnering eraan. En toch niet meteen weglopen.
Ik blijf nog even zitten
Thuis zet ik soms liever de lange versie van All Those Years op. Niet alles wat voorbijgaat is ook meteen verdwenen. Sommige liederen verdienen een lange fade-out. Sommige mensen ook. Sommige vragen misschien eveneens. En dus blijf ik nog even zitten.
