Hij sjouwde een grote zware kist naar binnen en zette die in de kring met stoelen. ‘Stilte’ stond er met grote letters op. En een paar cijfers, een verwijzing naar een psalm. Op het kleine tafeltje in het midden, tussen de kaarsjes, zette hij een kannetje. “Ik leg het zo meteen uit”, zei hij. Hij was kunstenaar en al op leeftijd. Vaak bracht hij iets mee waar een wonderlijke wijsheid in zat.
Hij kwam hier deze avond voor de vredeswake, een van de kleinste maar mooiste bijeenkomsten in onze dorpskerk. Een klein gezelschap rond het licht, mensen die een plek zoeken voor hun machteloosheid en wanhoop over de wereld. Ook deze doordeweekse avond druppelden de mensen binnen. Buiten lag nog een restje sneeuw.
“Al onze gebeden en vragen worden deze avond in het kannetje verzameld”, legde de kunstenaar uit. Daarna begonnen we. Een gebed uit Coventry, een tekst van paus Franciscus, een psalm, een lied uit Taizé. The kingdom of God is justice and peace. En onze eigen gebeden: een klein vlammetje aangestoken aan het licht van Christus. Gebeden voor de wereld en voor onze dorpen. Voor het grote onnoembare leed door oorlog en conflict, en voor onvrede en verdriet dicht bij huis. Vanuit ons kleine Groningse dorpskerkje verbonden met alle mensen die verlangen naar vrede en recht.
Ik voelde mezelf lichter worden. Het simpele gebaar van een kaarsje ontsteken, samen met anderen: het was weinig, maar het was iets. Aan het einde van de wake nam de kunstenaar het kannetje en goot al onze gebeden via een trechter de stiltekist in. Hij verzegelde de kist met een hangslot en las daarna Psalm 131:3 in de oude berijming voor.
Mijn ziel, die naar de vrede haakt,
en ’t morrend ongenoegen wraakt,
is in mij als een kind gespeend,
en heeft zich met uw wil vereend.
Die avond liep ik naar huis. Door de restjes sneeuw. Met een beetje meer vrede in mijn ziel.
