In een prachtige abdij in Oosterhout leeft en bidt de charismatische gemeenschap Chemin Neuf, die deel uitmaakt van een grote, internationale gemeenschap met abdijen, vormingscentra en ‘onthaalhuizen’. Er wonen lekenbroeders en -zusters: een aantal gezinnen, een priester en een zuster. Ze is een gemeenschap met een oecumenische roeping en een missionaire dynamiek.
De vieringen hebben de ene keer een rooms-katholiek karakter met de eucharistie, de andere keer een protestants met het avondmaal, en dan weer een eigen karakter. In elke viering klinken er charismatische liederen; Opwekking, Taizé, een psalm in beurtzang.
Volledige stilte
Chemin Neuf organiseert verschillende retraites, dagen en activiteiten. Ik volgde een stilteretraite.
Ik woonde de vieringen bij en een paar keer per dag een inleiding met een thema. Een bijbeltekst die werd meegegeven nodigde uit tot meditatie: de zogenoemde ‘geestelijke oefeningen’ van Ignatius van Loyola. Je leest de tekst, proeft de woorden, en ontdekt waar de tekst je raakt, om dit vervolgens mee te nemen in gebed. ‘Een innerlijke reis waarin je leert luisteren, onderscheiden en leven in overgave. Niet als methode, maar als ontmoeting met God’, stelt het platform Ignatiaanse spiritualiteit.
Spannend
De thema’s van de inleidingen waren: mijn verlangen, nabijheid van God/Jezus, Gods barmhartigheid, verzoening en vergeving, mijn offer aan God en dankbaarheid. Naar het einde toe werden de thema’s steeds evangelicaler en ervaarde ik de roep tot bekering sterker. Best spannend én wennen, komend uit een vrijzinnige, kritisch-theologische, ‘linkse’ hoek van de kerk. Min of meer een cultuurshock.
Monastiek leven, stilte, Ignatiaanse spiritualiteit zijn me vertrouwd, maar gecombineerd met lofprijzing en getuigenissen was dat voor mij wel wat anders.
Mag ik hier wel zijn?
Hoe ben ik hier beland? Mijn nicht woont in de gemeenschap en ik was erg benieuwd. Ik ken de taal en de manier van bidden van vroeger. Mijn ouders namen ons soms mee naar evangelische vieringen. Ik ben hen dankbaar dat ze ons werkelijk van allerlei soorten kerken hebben laten proeven. Ik heb geleerd dat we niet allemaal dezelfde woorden spreken, maar in de kern vaak wel hetzelfde bedoelen. Niet altijd natuurlijk. In bepaalde kerken zijn dogma’s onbetwistbaar. Even voelde ik me daardoor onzeker: mag ik hier wel zijn en mag ik geloven op mijn eigen manier? Halverwege het weekend heb ik dit losgelaten. Ik ervoer mildheid en openheid vanuit de begeleiders. Het ging niet om de vraag ‘wat geloof jij precies’, maar meer om ‘waar ervaar jij vreugde’, ‘wat zijn jouw verlangens’, ‘waar ontmoet jij God (of Jezus)’? En daar kon ik wel wat mee.
Spong in het diepe
Zaterdagavond was een bijzondere avond rond het thema 'verzoening’. Mijn nicht vertelde heel open over een eigen ervaring. Je mocht daarna biechten bij een priester, praten met een dominee, bidden met een van de begeleiders, iemand een brief schrijven of simpelweg in stilte zitten en een kaarsje branden bij het altaar. Ik koos ervoor om naar mijn nicht te gaan. Het was even een beetje gek, maar uiteindelijk een louterende ervaring. We hebben gepraat, gehuild en uiteraard gebeden. Ik heb de waarde en de diepte ervaren van hardop bidden, en al mijn vragen en twijfels bij God neergelegd, zonder schaamte. Ik ben mijn nicht erg dankbaar voor haar openheid, haar onbevooroordeeldheid en haar zachte hand om me open te stellen voor God. Ik bleef geen voyeur of observator, maar dook in het diepe. Het werkte bevrijdend.
Klik hier voor meer informatie over Chemin Neuf.
