Het boek (Untamed) begint met een helder beeld waarover het gaat: een cheetah in een dierentuin rent achter een roze knuffelkonijn aan omdat ze denkt dat dit haar roeping is. Doyle laat ons zien hoe wij, net als die cheetah, zijn 'getemd' door de maatschappij, door tradities en door de druk om de perfecte partner, ouder of christen te zijn. Het boek is een prachtig en eerlijk pleidooi om de kooi open te zetten en weer te gaan luisteren naar hoe je bedoeld bent, in de rauwe wildernis die in ons schuilt.
Je innerlijke stem
Aan de hand van thema’s uit haar eigen levensverhaal neemt Doyle je mee in haar leven. Hoewel de thema’s vooral het vrouw-zijn raken, gaat het verhaal in basis over iets veel breders. Wie ben jij als mens? En wat zou je doen als je de verwachtingen van de buitenwereld, kerk of je familie loslaat? In de kern laat Doyle zien wat er gebeurt als je het lef vindt om helemaal jezelf te zijn. En te luisteren naar de innerlijke stem die je lang hebt genegeerd.
Tot bloei komen
Doyle schrijft hoe haar leven zich heeft gevormd door de jaren heen. Dat er veel beelden in haar hoofd bestonden van hoe ze een goede moeder, partner of vrouw moest zijn. Ze laat zien dat het maken van keuzes voor jezelf misschien niet altijd prettig is voor de buitenwereld die verwacht dat je diens wil doet, maar dat je leven er vrijer van wordt, sterker nog, dat niet alleen jij maar ook je omgeving er van tot bloei kan komen.
God als bron
Voor mij is in die zoektocht, ook al wordt die niet expliciet besproken, de hand van God prachtig zichtbaar. We vergeten soms dat God de bron van alles is. Ook van onze vrijheid. In Ongetemd Leven zie ik een echo van de psalmen: we zijn wonderlijk gemaakt. God is geen architect van kooien, maar Schepper van de wijde ruimte. Wanneer Doyle ons oproept om te leven naar onze diepste kern, roept ze ons eigenlijk op om te leven naar het beeld van God dat in ons ligt opgeslagen.
Open en kwetsbaar
Wat me het meeste raakt is dat het boek de schaamte wegneemt. Dat Doyle zelf zo open en kwetsbaar is, werkt positief besmettelijk. Vaak denken we dat onze verlangens of onze eigenheid ons wegvoeren van God, maar Doyle laat zien dat juist daar de echtheid begint. Als we durven te leven zoals God ons bedoeld heeft – met onze passie, vragen en eigen kleuren – dan laten we iets van Gods heerlijkheid zien op aarde.
Zucht van verlichting
Ongetemd Leven is een uitnodiging om eindelijk die diepe zucht van verlichting te slaken. Het daagt je uit om te vertrouwen op de stem die God in je hart heeft gelegd. Laten we stoppen met het najagen van 'roze knuffelkonijnen' en de moed vinden om de wildernis in te gaan. Want daar, in die ongetemde vrijheid, ontmoeten we niet alleen onszelf, maar ook de God die ons met zoveel liefde heeft geweven.
