Even keek ik terug op de weg die ik had afgelegd
“Dit lied nodigt je uit om stil te staan. We leven in een tijd waarin mensen heel druk zijn met werk of studie. Als ze tijd over hebben, zitten ze veel op sociale media. Maar het is belangrijk om ook af en toe te reflecteren.
Als ik zelf terugkijk, zie ik dat er veel is gebeurd in mijn leven. Ik groeide op in een gezin dat was aangesloten bij een pinkstergemeente. De voorganger accepteerde geen kritische vragen. Hij werd gezien als iemand die Gods wil verwoordde. Tijdens de covidperiode bleek hij een tegenstander van vaccinatie, en hij vond dat we gewoon naar de kerk moesten blijven komen.
De voorganger had ook een bedrijf. Ik werkte in dat bedrijf en merkte dat hij oneerlijk was in zijn zakelijke praktijken. Hij, de onaantastbare voorganger die naar eigen zeggen in alles de Bijbel aan zijn kant had, vroeg mij om te liegen tegen de belastinginspecteur.
Het was een moeilijke periode, maar nu zie ik: ook toen was ik uiteindelijk niet alleen. Dat is de waarde van terugkijken.”
De weg was vol bochten en kronkels, soms zonder licht
“Door wat ik om mij heen zag in mijn pinkstergemeente begon ik mij af te vragen wat christen-zijn eigenlijk inhield. Was het niet allemaal nep? Een jaar lang ging ik niet naar de kerk en probeerde ik te leven als een atheïst. Ik verdiepte mij in allerlei filosofen. Toch voelde ik een leegte in mijn hart. Vanaf mijn jeugd ging ik naar de kerk. De gemeenschap voelde als familie.
‘Ik verdiepte me in allerlei filosofen, toch voelde ik een leegte’
Gelukkig ontmoette ik toen iemand die lid was van de Gereja Kristen Indonesia (GKI), hij werd later mijn man. Ik sloot mij aan bij zijn kerk, ook al was mijn familie daar eerst fel tegen. Ze vonden dat ik op een dwaalspoor was geraakt. Nu accepteren ze het en beseffen ze dat verlossing niet alleen in hun kerk te krijgen is. Ze begrijpen me gelukkig. Prijs God! Wanneer ik terugkijk, herken ik daarin ook Gods hand: in elke onverwachte verandering of gebeurtenis.
Momenteel volg ik een postdoctorale studie theologie aan de Universitas Kristen Duta Wacana, waar mijn schoonvader – een emeritus predikant – lesgeeft.”
Het was niet vanwege mijn goedheid dat Hij mijn hand stevig vasthield
“God is aanwezig in mijn leven – ondanks wie ik zelf ben. Uit onszelf is er niets. Sterker nog, soms vergeten we God, bedriegen we Hem, wijzen we Hem zelfs af. Maar zijn liefde blijft.
Het individualisme predikt: ‘Wees jezelf, doe alles zelf.’ Maar we zijn kwetsbare mensen. We hebben iets of iemand nodig om met ons op te lopen. Wanneer ik stil word en mijn ogen sluit, ervaar ik dat er iemand naast mij is. Misschien herken je het: een zachte stem in de stilte. Dan besef ik: ik ontvang Gods genade. Niet omdat ik goed ben, omdat ik iets verdien. Niet vanwege wat ik deed om God blij te maken. Ik heb geleerd dat ik mijn ego juist moet verliezen om mijn hart voor Hem te kunnen openen.”
‘We hebben iets of iemand nodig om met ons op te lopen’
O, hoe verwonderd ben ik, dat mij het beste is gegeven
“In het begin dacht ik: als wat God geeft ‘het beste’ is, dwingt mij dat dan om een passief mens te zijn? Maar ik heb geleerd dat ‘het beste’ wat God geeft elke dag iets anders kan zijn. Hij geeft zoals Hij het Joodse volk manna gaf in de woestijn. Genoeg voor elke dag. Soms geeft Hij wat je nodig hebt en soms iets wat je juist uitdaagt. Niet wát Hij geeft is doorslaggevend, maar dát Hij geeft. Dankzij zijn aanwezigheid in mijn leven kan ik omgaan met wat er op mijn pad komt.
‘Niet wát Hij geeft is doorslaggevend, maar dát Hij geeft’
Ook eenvoudige dingen zie ik als gaven van God: een stromend beekje, een zingende vogel. Ik heb zo veel in mijn leven om dankbaar voor te zijn.”
Ik zal Gods wonderlijke liefde verbreiden
“De Bijbel zegt dat Gods liefde en zorg voor ons te vergelijken zijn met hoe een hen haar kuikens beschermt onder haar vleugels. Hij is als een fundament onder mijn leven. Hebreeën 11:1 zegt: ‘Het geloof nu is een vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de dingen die men niet ziet.’ Het lied moedigt mij aan om met mijn leven te laten zien hoe mooi Gods liefde is. Mensen in Nederland accepteren niet gemakkelijk hulp van anderen – jullie zijn onafhankelijk ingesteld. Laten we als christenen dan maar gewoon spontaan onze hulp aanbieden. Door contact te maken, door te laten zien dat we beschikbaar zijn voor de ander.”
Wie is Florencia Paramitha?
Florencia Paramitha (34) woont in Surakarta (Indonesië). In het kader van het programma Bridging Gaps verbleef zij enkele weken in Amsterdam om te studeren aan de Vrije Universiteit en de Protestantse Theologische Universiteit. Florencia doet onderzoek naar de vraag hoe de Indonesische kerk waarvan ze lid is, meer diaconaal kan worden. Ze groeide op in een pinkstergemeente. Sinds haar huwelijk is ze betrokken bij een gemeente van de Gereja Kristen Indonesia, een groot christelijk kerkgenootschap in haar land. Ze leidt kerkdiensten, maakt muziek, begeleidt jongeren, leidt zondagsschoolprogramma’s en werkt mee aan activiteiten om de gemeenschap te versterken.
