Ik ben geen bergwandelaar. Daar kwam ik deze zomer weer eens achter. We waren in de prachtige Picos del Europa, waar nauwelijks liften zijn. Dat maakt het gebied ook zo geweldig ongerept. Als je naar boven wil, moet je dat dus op eigen kracht doen. En die kracht, daar heb ik niet zoveel van. Dus deed ik over een paar kilometer gerust een uur. Nu is dat helemaal niet erg, want echtgenoot staat stil bij zo ongeveer elke boom, plant of vogel, wat mij weer de gelegenheid gaf om uit te puffen en een foto te maken. Tienerzoon liep (kilo)meters vooruit en doodde de tijd met tien keer opdrukken en andere stoere oefeningen.
We kwamen weinig mensen tegen en dat was fijn. Soms werden we ingehaald door hijgende en verhitte wandelaars die blijkbaar daarboven een afspraak hadden waar ze op tijd moesten zijn. Zagen zij die steeneiken wel? Of de herfststijlloos, en weten ze ook waarom die bloem zo heet? Namen ze de tijd om ergens te gaan zitten zodat een paar icarusblauwtjes op je hand konden landen om het zout op je huid op te zuigen? Ik heb het geluk dat ecoloog-echtgenoot mij al twintig jaar op dat soort details wijst, waardoor elke wandeling een bijzondere ervaring wordt.
Vijf kilometer per uur
Hoe dan ook: wandelen ging niet snel. En dat moet ook niet, want er gaat al zo veel te snel in deze wereld. Sneller dan de snelheid van het denken, schrijft Rebecca Solnit in haar boek Wanderlust: ‘Ik hou van wandelen omdat het langzaam gaat, en ik heb het vermoeden dat de geest, net als de voeten, met een tempo van zo’n vijf kilometer per uur functioneert. Als dat zo is, beweegt het moderne leven sneller dan de snelheid van het denken, of de bedachtzaamheid.’
Vijf kilometer per uur, dat is Gods speed, schrijft de Engelse theoloog Tom Wright ergens. 'En dat vinden we verschrikkelijk, maar toch is dat de juiste maat. We zijn gefrustreerd dat God niet, net als wij, honderd kilometer per uur gaat. We willen dat Hij sneller werkt. Maar ‘God is doing what God is doing in Gods time’. Hij wandelt in Galilea van dorp naar dorp. Kent iedereen, maakt met iedereen een praatje. Als wij wat langzamer zouden leven, dan zouden we God weleens eerder in kunnen halen, dan als we door blijven hollen', aldus Wright.
Met het hoofd in de hemel
Ik moet denken aan dat bekende vers uit Micha 6: ‘Dit alleen vraagt Hij’ en dan volgen drie dingen waarvan de laatste is: ‘ootmoedig wandelen met uw God’. Leven met God is dus niet haastig rennen, niet zakelijk lopen van de ene naar de andere activiteit, of vermoeid sloffen, maar ontspannen wandelen. Wie wandelt met God, wandelt als Henoch met zijn hoofd in de hemel. Of zoals Solnit zegt: ‘Wandelen is een manier om een verdediging op te werpen tegen de uitholling van de geest, het lichaam, het landschap en de stad, en elke wandelaar is een wachter die patrouilleert om het onzegbare te beschermen.’
