Het was lang geleden dat ik iets uit mijn hoofd had geleerd. Als kind moest ik elke week op de zondagsschool in de kerk een bijbeltekst leren. En een psalm natuurlijk. En later ook nog weleens een ‘zondag’ uit de Heidelbergse Catechismus. Daarna was het klaar met dingen woord-voor-woord onthouden. Als het niet moet, dan doe je het niet. Teksten of liederen uit je hoofd leren, wie doet dat nog?
Maar toen ik in aanraking kwam met Godly Play – een vertelmethode voor verhalen uit Bijbel en traditie – moest het opeens weer. Die methode werkt met een zorgvuldig samengesteld script voor elk verhaal, dat je als verteller uit het hoofd moet leren.
‘Ik nam woorden, zinnen en verhalen vol goedheid en schoonheid in me op’
Ik zag er wat tegen op, maar toen ik eenmaal begon deed het me goed. En wonderlijker nog: het voelde heel troostrijk. Ik nam woorden, zinnen en verhalen vol goedheid en schoonheid in me op. Net zolang tot ze op de een of andere manier deel van me werden.
Dit is een tijd waarin alles vluchtig voelt, maalt en draait en in een zucht weer weggeklikt is. In zo’n tijd heb ik houvast nodig. En dat kan ik vinden in de rijkdom van woorden zoals bijbelteksten, liederen en gedichten. Dit zijn woorden die met me mee mogen gaan, die me moed geven, of troost, of steun, of vreugde. Woorden die het waard zijn om in te verwijlen.
De Veertigdagentijd is wat mij betreft een hele goede tijd om te beginnen met liederen uit het hoofd leren. Zodat ik die prachtige liederen ook kan zingen zonder liedboek, ook in het donker als ik mijn dochters of mezelf in slaap wil zingen, of op de fiets tegen de wind in.
Mijn voornemen is om elke zondag van de Veertigdagentijd één lied te kiezen, dan heb ik met Pasen zes liederen die met me mee kunnen gaan. Die woorden wil ik laten indalen: uit mijn hoofd, in mijn hart.
