Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer je op Petrus Magazine

Stiltetrainer Mirjam van der Vegt: ‘Dat wachten op God, dat zijn we verleerd’

Rust vinden in een chaotische wereld, als je druk of gestrest bent. Kan dat eigenlijk wel? Een gesprek met schrijver en stiltecoach Mirjam van der Vegt over het belang van stilte en rust. “Voor God is het al genoeg als we ademen.”

Mirjam van der Vegt, stiltetrainer en winnaar van de prijs voor het Beste Spirituele Boek van 2021, dacht lange tijd dat stilte niets voor haar was. Ze houdt van mensen om zich heen, zit vol ideeën en plannen, praat graag, en vond rust vooral iets voor introverte mensen. 

Een zware burn-out betekende een ommezwaai. “Ik had een drukke baan, ik was net moeder geworden, ik was buddy van allerlei moslimvrouwen in de wijk.” Van de ene op de andere dag kreeg ze uitval in armen en benen. “Ik herinner me dat ik op bezoek zou gaan en dat het me niet meer lukte om op de bel te drukken. Ik kon mijn werk niet meer doen, ik kon niet eens de luiers van mijn kinderen verschonen en voelde me tekortschieten in alles.” 

“Vallen voelt voor mensen als falen”, reageert Paul Visser. Van der Vegt: “Dat klopt. Wij mogen leren vallen in genade. Vallen doen we allemaal, hoe leren we weer opstaan?” 

Grootste succes

“Dat je kunt terugvallen op genade: is dat wat je rustig maakt?” vraagt Rob Visser. Mirjam: “Na dat moment bij die deurbel reed ik terug naar huis. Toen voelde het alsof ik werd opgetild door een hand uit de hemel. Ik ervoer: ik kan niets uit mijzelf, en toch ben ik nog steeds geliefd.”

Ze wijst naar het schilderij achter haar, met een beeld van een gekruisigde Jezus aan een afgebladderde muur. “Daarom staat deze foto hier. Ik heb dit beeld ooit gefotografeerd in de Oude Abdij van Drongen en het betekent veel voor me.”

De burn-out duurde twee jaar. Ze was nog eens vijf jaar verder voordat ze echt hersteld was. Mensen prijzen haar vaak voor het succes dat ze nu heeft. “Maar dat moment waarop ik besefte dat ik zelf niets hoefde, dát was mijn grootste ‘succes’. Toen ontdekte ik: al zou ik de rest van mijn leven alleen maar ademen, dan ben ik nóg genoeg.”

“Je kreeg genoeg aan de genade van God”, vat Paul Visser samen. “Ja,” reageert ze, “ik wist: als dit het is, neem ik daar genoegen mee. Ik ervoer: God neemt genoegen met mij zoals ik ben. Meer nog: Hij heeft me lief, ook al doe ik niets.”

Ademen is genoeg

Ze leerde om de stilte te zoeken, ontwikkelde stiltetrainingen en retraites en begon te publiceren over het onderwerp. Ze hoopt dat mensen gaan inzien dat rust hun leven verrijkt en hen verder helpt dan ze hadden kunnen bedenken.

In haar boek De kracht van rust behandelt ze ‘acht tegendraadse lessen’. De belangrijkste les gaat over adem, onderstreept ze. “Wij zijn vaak aan het rennen, alsof we moeten bewijzen dat we de moeite waard zijn. Maar het is al genoeg als we ademen. Daarmee zegt God eigenlijk: Ik houd je in leven. Vanuit dat beginpunt mogen we in een aangenaam tempo tot bloei komen.”

De term ‘bloeien’ vraagt wel om uitleg, vindt Paul Visser. “Mensen denken vaak dat bloei betekent dat alles groter en beter moet. Wat als dat niet lukt, als het leven lijden is?”

“Je hoeft niet zo je best te doen. Kijk naar de bomen”, vergelijkt Van der Vegt. “Een boom doet vanzelf waartoe hij bestemd is: bloeien, vrucht dragen. Het is belangrijk dat hij goed geworteld is. Zo mogen wij als mensen wortelen in Gods genade. Het gaat niet om evenwicht, maar om tegenwicht van binnenuit. Als je die genade en liefde ontdekt, val je niet zomaar om.” 

Rob Visser trekt de vergelijking nog een stapje verder: “Een boom hóéft niet eens altijd te bloeien. Hij is er ook om schaduw te geven voor een ander, om tegenaan te leunen.” “Precies”, reageert ze. “In het bos hebben zelfs dode bomen een belangrijke functie.”

Uit handen geven

“Rust nemen helpt ook om los te laten”, denkt Rob Visser. Hij citeert een paar regels uit ‘De Ploeger’ van Adriaan Roland Holst:

Ik zal de halmen niet meer zien
Noch binden ooit de volle schoven,
Maar doe mij in den oogst geloven
Waarvoor ik dien.

“Deze regels staan op mijn bureau. Als mens heb je soms het gevoel dat iets je uit handen geslagen wordt. Maar de toekomst ligt in Gods hand.”

Een van Mirjams favoriete levenslessen is: “Beoordeel de dag naar wat je zaait in plaats van wat je oogst.” Ze maakt een cirkelbeweging met haar hand. “Het enige wat van ons gevraagd wordt, is te zaaien wat we hebben, op onze eigen vierkante meter.”

Rob Visser lacht: “Dat gebaar gebruik ik ook altijd, maar een Betuwse boer leerde mij dat je zaaigoed over je schouder gooit. Als je het vóór je gooit, vertrap je het.” Mirjam, verrast: “Je ziet dus niet eens wat ermee gebeurt?”

“Fascinerend”, vindt Paul Visser. “Zaaien mag je dus bijna onbekommerd doen. Net als in de gelijkenis van de zaaier: die strooit het zaad gewoon in het rond. Tot drie keer toe schiet het niet op. Als het in goede aarde valt, is het een verrassing.”

Dit was het eerste deel van gesprek tussen Visser & Visser en stiltecoach Mirjam van der Vegt. Benieuwd naar het volledige verhaal? Abonneer je gratis op Petrus Magazine en lees het volledige artikel in de nieuwste editie van het magazine dat binnenkort verschijnt.

Word gratis abonnee

Petrus gratis in de brievenbus?

Tekst: Marusja Aangeenbrug | Foto’s: Sjaak Verboom