Op de begraafplaats naast de kerk heeft zich een haag gevormd van gemeenteleden. Als ik om me heen kijk, zie ik mensen van allerlei leeftijden. Toch is de gemiddelde leeftijd een stuk hoger dan die van mezelf. Veel gemeenteleden hebben op deze begraafplaats een geliefde moeten achterlaten. Links tegenover mij staat de man, die dit jaar voor het eerst Pasen viert zonder zijn vrouw. Aan het hoofd van de haag staat onze zoon. “Nu jaagt de dood geen angst meer aan!”, zo galmt zijn trompet, waarna de gemeente instemmend meezingt. Het blijft iets magisch hebben: overwinningsliederen zingen op een begraafplaats. Iets wat met je verstand eigenlijk niet bij elkaar te krijgen is.
Tegenover me staat onze predikant, die de Paasjubel leidt. Achter me, naast me en soms ook voor me springt, wiebelt en loopt onze peuter alle kanten op. Stil staan of zitten is bepaald geen specialiteit van hem. Het randje van het graf achter me gebruikt hij als evenwichtsbalk. De grafsteen heeft een open kruis. Voor mijn zoontje is het gat in het kruis een prachtige manier om eens op een andere manier naar de grond en naar de lucht te kijken. En geeft zo’n gedenkplaat eigenlijk mee als je er tegenaan duwt?
Op het moment dat hij tegen de grafsteen begint te duwen, wordt het me wat te gortig en haal ik hem ervan af. “Graven zijn niet om te spelen.” Hij kijkt me aan en komt braaf tegen me aan hangen. Maar terwijl ik mijn zoontje terecht wijs, realiseer ik me hoe prachtig het, juist op Paasmorgen, is wat hij deed. Als er een dag in het jaar is, om te spelen op de begraafplaats, dan is het wel op Pasen. Waar de volwassenen van de gemeente uitzongen dat de dood geen angst meer aanjaagt, omdat Jezus de dood overwon, maakte hij het in zijn spel misschien nog zichtbaarder.
Pasen is balanceren tussen het reeds van Jezus’ opstandingskracht en het nog niet van deze gebroken wereld. Pasen is door het kruis op een nieuwe manier naar de werkelijkheid kijken. En tenslotte is Pasen leven met de verwachting dat eens de graven zullen opengaan. En waarom zouden we de graven geen duwtje geven, door het uit te roepen: “Maranatha, kom Heer Jezus, kom!
Corina Nagel-Herweijer is mede-eigenaar van expertisecentrum KiemPlaats. KiemPlaats versterkt kerken, scholen en organisaties, zodat kinderen en jongeren kunnen wortelen in geloof en vruchtdragen in geloof. Dat doen ze door o.a. door het geven van cursussen, lezingen en begeleiden van beleids- en verandertrajecten. Denk aan onderwerpen als: geloofsgesprekken voeren, hoe doe je dat? Hoe ben je kerk met alle generaties? Hoe geven we als school vorm aan onze christelijke identiteit?
Nieuwsgierig? Kijk op www.kiemplaats.nl
