Een miskraam zet alles op z’n kop. Voor de buitenwereld misschien een ‘vroege’ zwangerschap die misliep, voor degene die het meemaakt vaak een hartverscheurend verlies. Vanaf het moment dat je weet dat er nieuw leven in je groeit, is er hoopvolle verwachting. Als dat hartje ineens stopt, dan voelt die hoop verweesd, voelbaar in elke vezel van je lijf.
Rouw om wat had kunnen zijn
Rouw na een miskraam is rauw. Je rouwt om een toekomst die niet meer komt, om het kindje dat je niet hebt leren kennen, om wie je dacht dat je zou worden als ouder. Het is ingewikkelde rouw, want er is weinig tastbaars. Geen foto’s, soms niet eens een echo om vast te houden. Alleen dat rompertje dat je stiekem al kocht – en nu niet meer durft vast te houden.
Juist omdat het verlies zo onzichtbaar is, voelt het voor veel mensen alsof het er niet echt mag zijn. Maar rouw na een miskraam ís wel echt: rauw, verwarrend, stil en intens. Hij komt in golven, soms onverwacht. En hij verdient ruimte, hoe pril het verlies ook was.
Rol van de omgeving
Voor de omgeving is het vaak lastig. Wat zeg je? Moet je er wel over beginnen? Wat als de ander er niet over wil praten? Dat ongemak zorgt er vaak voor dat mensen niets zeggen of wegblijven, met alle gevolgen van dien. Want als jouw verlies niet wordt gezien of benoemd, kan dat het gevoel versterken dat je er alleen voor staat. Iedereen beleeft een miskraam anders. De een wil praten, de ander trekt zich terug. Er is geen goed of fout. Het belangrijkste is dat er ruimte is om te voelen wat er ís, zonder oordeel.
Drie praktische tips voor de omgeving
1. Zeg liever iets dan niets
Het ongemak rond verlies zorgt er vaak voor dat mensen stil blijven. Omdat ze niet weten wat goed is, of bang zijn iets verkeerd te zeggen. Toch is iets zeggen beter dan niets. De pijn van er niet zijn is groter dan de pijn van een goedbedoelde, misschien onhandige opmerking.
Een simpele zin als: “Ik weet niet goed wat ik moet zeggen, maar ik wil er voor je zijn”, is vaak al genoeg. Je hoeft het verdriet niet op te lossen – gehoord en gezien worden is wat telt.
2. Blijf betrokken, ook later nog
Rouw stopt niet na een paar dagen of weken. Een miskraam laat vaak langer sporen na dan je denkt. Een kaartje, een berichtje of de vraag “Hoe gaat het nu met je?” na een tijdje kan veel betekenen. Noteer belangrijke data, zoals de uitgerekende datum, en laat juist dan iets van je horen. Kleine gebaren geven grote erkenning.
3. Vraag wat iemand nodig heeft – en respecteer het antwoord
De een wil praten, de ander juist afleiding zoeken. Door te vragen: “Wat heb je nu nodig?” of “Wil je erover praten of liever iets anders doen?” geef je ruimte zonder te duwen. Wat vandaag helpt, kan morgen anders zijn. Blijf open en afgestemd.
Door te erkennen, te luisteren en te blijven, kunnen we het stille verdriet een beetje minder eenzaam maken.
Wil je meer concrete tips? Stuur Annemarie de Bruin een mail via welkom@stilbegincoaching.nl. Voel geen drempel. Elk verlies doet ertoe.
---
Lees ook deze column van Annemarie de Bruin:
