Ik zag mezelf leukere dingen doen dan elke week langs de lijn staan kijken naar een kluwen kinderen dat achter een bal aan rent. Maar het kind heeft het in zijn bol gehaald om profvoetballer te worden. Tja, daar doe je als ouders dan maar in mee. Dus offeren we elke week een aantal uren op om de oudste zijn dromen na te laten jagen. Een tijdje terug was het mijn vuurdoop. Met –3 graden in de vroege ochtend stond ik te blauwbekken langs het veld. Ik slingerde allerlei motiverende en opbouwende woorden het veld in en juichte plichtsgetrouw als het kind een bal wist te raken. Alles voor je kind. Toch?
Je ‘ding’ vinden
Ik lees momenteel een boek van Andrew Root, een Amerikaanse theoloog. Hij fileert het ‘alles voor je kind’ en duidt onze tijd als een tijd waarin ouders hun kinderen tot een soort project hebben gemaakt. ‘Als mijn kind maar gelukkig wordt’, lijkt het adagium. We zijn druk met allerlei kansen te creëren en te grijpen voor onze kinderen. Voetbal, muziekles, scouting, bijles, hockey, toneelgroep, waterpolo. Alles om je kind maar te laten ontdekken wat zijn ‘ding’ is. Want heb je eenmaal je ‘ding’ gevonden, dan lijkt geluk voor het oprapen te liggen. Ik schrijf nadrukkelijk ‘lijkt’. Want geluk nastreven in het leven is uiteindelijk een treurige bezigheid, aldus Root.
Kansen pakken
Maar we gaan ver in dat grijpen van kansen, ontdekte ik bij de voetbal. Deze sport is inmiddels veel meer dan voor je plezier een beetje tegen een balletje trappen. Voetbal is een bloedserieuze aangelegenheid. Lijkt je kind ook maar een beetje verdienstelijk te kunnen spelen, dan wachten er talentklasjes en extra trainingen. Ook op zondagochtend. Een goede ouder pakt die kansen natuurlijk. Je gaat het geluk van je kind immers niet in de weg staan.
Bidden om moed
En nu maak ik me dus zorgen. Wat moet ik als het kind uitgenodigd wordt voor het talentklasje op zondagochtend? En de droom van profvoetballer worden een stap dichterbij lijkt? Althans in het hoofd van een zevenjarige. Ga ik hem zijn ‘ding’ en zijn geluk onthouden, omdat wij op zondagochtend zo nodig naar de kerk moeten? Ik weet niet of ik de moed heb om zijn droom aan de wilgen te hangen, omdat we Iemand volgen die veel groter is dan de dromen die wij najagen. Ik weet niet of ik dat kan. Ik bid daarom om moed. En of het kind toch alsjeblieft twee linkerbenen mag hebben.
