Een nieuw jaar, nieuwe kansen. Daar horen natuurlijk goede voornemens bij. Prachtige voornemens die beloven dat het dit jaar beter zal worden. Dit jaar word je namelijk een fit-girl die voor dag en dauw in de sportschool staat en iedere craving naar chips en chocola eenvoudig de kop in drukt. Of je wordt de perfecte moeder die elke dag in volledige harmonie een knutsel tevoorschijn tovert met haar kinderen en intussen fluitend een zelfgebakken zuurdesembrood in elkaar kneedt. Ja, het wordt dit jaar beter dan vorig jaar!
Niet in de hand
Maar ik weet dit jaar nog niet zo zeker of het inderdaad beter gaat worden. Aan die goede voornemens zal het niet liggen, die heb ik zelf in de hand. Maar er is zo veel dat ik niet zelf in de hand heb. En daar ben ik niet zo zeker van. De overheid die me oproept me voor te bereiden op een noodsituatie. Daarvoor zelfs huis aan huis een informatieboekje in de bus doet. Dat is toch niet alleen maar bangmakerij? NAVO-baas Rutte die zegt dat wij het ‘volgende doelwit van Rusland zijn’. Dat zeg je toch ook niet zomaar?
Ik zou liegen als ik zeg dat dit alles me koud laat. Ik droom erover. De schappen in de winkels zijn leeg en in mijn geplunderde groentetuin wordt gevochten om de laatste boerenkoolstronken. En erger, ik droom over mijn kinderen die ik niet kan redden. De volgende ochtend berg ik mijn neus diep in de krullen van de kinderen en snuif hun geur op. Als tegengif.
‘Mama, de engel zei eerst: “Je hoeft niet bang te zijn.”’
Belangrijk detail
Terug naar kerstavond. We zitten rond de eettafel in een pikdonkere keuken. Op tafel branden kaarsen. We drinken warme chocolademelk en ik vertel het kerstverhaal aan de kinderen. Over de engelen die aan de herders het nieuws brengen dat Jezus is geboren. Maar ik vergeet een belangrijk detail. Ineens klinkt het heldere stemmetje van de kleuter. ‘Mama, de engel zei eerst: “Je hoeft niet bang te zijn.”’ Misschien moet ik dit jaar wat vaker naar de kleuter luisteren.
