Op handen en voeten schuifel ik tussen de groenteplanten door. Brandnetel, duizendknoop, melde, ganzenvoet. Ik zie ze allemaal voorbijkomen in mijn eeuwige strijd tegen het onkruid. Een strijd waarin hoogstens een tijdelijke wapenstilstand bereikt kan worden. De overwinning behalen op onkruid is zoiets als een totale verlossing van de zonde. Onkruid hoort bij het leven.
Wat een werk
Terwijl ik het zweet van mijn gezicht wis, komt hij bij me staan. Ik knik hem vriendelijk toe. “Wat staat de tuin er mooi bij”, zegt hij. “Dankuwel”, antwoord ik, terwijl ik stug doorga met wieden. Een brandnetel prikt door mijn handschoen heen. Mijn gezicht vertrekt. “Maar wat een werk, of niet?!”, vervolgt de man. “Ach ja, het houdt me wel bezig”, mompel ik. De man kletst wat verder, en ik pruttel wat terug.
‘Wat een werk!’ Telkens als die opmerking gemaakt wordt, bekruipt me het gevoel dat ik iets verkeerd doe. En vertwijfeld vraag ik me af of ik niet gek ben dat ik deze tuinderij ben gestart. Vroeg opstaan, lange dagen, zwarte nagels, eeltige knieën. Wie kiest er nou voor om hard te moeten werken? Inmiddels hebben we ons toch wel ontworsteld aan de vloek van Genesis 3? Flarden die door mijn hoofd vliegen, terwijl het zoute zweet des aanschijns van mijn hoofd drupt.
Hier ben ik vrij
Maar wat als dit de plek is waar ik wil zijn? Wat als dit de plek is waar ik wil werken? Want hier, op de tuin, ben ik vrij. Hier zijn mijn gedachten vrij. Vrijer dan wanneer ik een boek lees. Vrijer dan wanneer ik achter een computer een opdracht uittik. Vrijer dan wanneer ik lusteloos door de socials scroll. Hier kunnen mijn gedachten vliegen, zweven, dartelen. Hier kunnen ze graven, duiken, somberen. Hier mag het droevig regenen, om vervolgens de zon door te zien breken. Ja, hier ben ik vrij. Hier ben ik met God. Hier in de tuin.
