Jarig zijn gaat nog wel. Cadeautjes vind ik best wel leuk. Ik ga zelfs erg goed op lange verlanglijstjes aanleggen. En soms is de man zo gul om alles op het lijstje te kopen. Echt alles. Over the top. Vol verwachting wordt elk cadeautje uitgepakt. Weer even heb ik dat gevoel van vroeger op mijn verjaardag. Alsof ik nog 7 ben.
Zelf de taarten bakken
Maar ik ben geen 7. Integendeel, eerder ergens in de 30. Maar cijfers doen er inmiddels niet meer toe. Het is maar een getalletje. Want je bent zo oud of jong als je je voelt. Toch? Nou, ik kan me nog zo jong voelen als ik wil, maar als ik nu jarig ben moet ik wel zelf de taarten bakken. En de boodschappen doen. En thee- en koffiezetten als de visite er is. En de blokjes kaas serveren. En de hele boel weer opruimen naderhand.
Onaangename trekjes
Nou ja, eerlijk gezegd ben ik vaak zó gestrest dat de man dit allemaal doet. Die bakt de taarten en doet de boodschappen. En fluistert mij intussen bezwerende woorden toe of dwingt me tot een therapeutisch blokje om. Alles om de lieve vrede te bewaren. Ik weet niet wat een verjaardag in het vooruitzicht precies met me doet, maar het brengt in ieder geval bijzonder onaangename trekjes naar boven. De man probeert dat leed angstvallig te verzachten. Maar nog steeds heb ik stress. Of mensen wel komen. Of ze wel zin hebben om te komen. Of het eten wel lekker is. En of het wel gezellig wordt. Of ik überhaupt wel gezellig ben. Of …
Zorgen dat ik erbij ben
Nee, laat mij maar naar een feestje gaan in plaats van dat ik het zelf de gastvrouw ben. Gewoon aanschuiven, zonder al die kopzorgen vooraf. Daarom word ik altijd zo blij als ik in de Bijbel lees dat God een groot feestmaal aan het voorbereiden is voor alle mensen. En volgens Jesaja 25 worden daar geen blokjes kaas en kleffe plakjes worst geserveerd, maar ‘uitgelezen gerechten’ en ‘pure, rijpe wijnen’. Over de catering hoeven we ons dus ook niet druk te maken. Jezus is daar de gastheer, niet ik. Ik mag gewoon komen. Ik hoef me geen zorgen over de taart of de slingers te maken. Ik hoef alleen te zorgen dat ik erbij ben.
