Midden in het centrum van de stad was een pop-upontmoetingsplek opgezet voor allerlei geëngageerde mensen. Alles was duurzaam en verantwoord. De gemiddelde yup en hipster voelde zich daar als een vis in het water. Ik dus ook. Ik mag dan inmiddels wel boerin zijn en tussen de koeien lopen, het stadse blijft een deel van mezelf.
Op zondagochtend werd er een soort kerkdienst gehouden, maar dan zonder kerk en zonder God. Met muziek, maar niet met samenzang. Wel met een preek. Hipsters hebben namelijk ook hun ideeën over het goede leven. De preek ging over hoop. En wie mij een beetje kent, weet dat ik mijn oren spits zodra ik dat woord hoor. Zo ook die morgen.
Is dat onze hoop?
‘Maar, mensen, er is hoop! Over twintig jaar leeft Trump niet meer. En Poetin niet. En ook Netanyahu is dan dood. Het. Wordt. Beter.’ Vol vuur probeerde de persoon op het podium de wanhoop te overschreeuwen die we allemaal ervoeren als we het wereldgebeuren op ons in lieten werken. Uit het publiek klonk instemmend gejuich. En toen klonk het ‘amen’. Hoewel, het zal vast een ander woord geweest zijn. Ik bleef wat vertwijfeld achter. Het feit dat wereldleiders ook een keer doodgaan, is onze hoop?
Aan deze woorden dacht ik terug toen het nieuws mij bereikte dat Ayatollah Khamenei het leven had gelaten. Feestende mensen op straat. Even leek het beter te worden. Er flikkerde hoop in de ogen van de mensen, maar die hoop lijkt inmiddels weer vervlogen. Er bleek een Khamenei jr. voorhanden. Ook Trump en Poetin zullen hun ‘zonen’ hebben. Sommigen nog wreder dan hun vader. Om hopeloos van te worden.
Langs Golgotha
Inmiddels zijn we, te midden van al het wereldtumult, op weg naar Pasen. Die weg leidt ons langs Golgotha. Over dood en hoop gesproken. Daar was een Zoon die, door zijn dood, werkelijk hoop en leven bracht.
