De mijnenjagers waarop ik meevaar, zijn ouder dan ikzelf: ze dateren van begin jaren tachtig. Destijds waren ze hypermodern: wendbaar, met de nieuwste sonarapparatuur, én van kunststof. Dat laatste is heel handig als er magnetische mijnen in het water liggen. Veertig jaar lang maken deze schepen en hun bemanning de zeeën al schoon. Na de Golfoorlog werden ze zelfs voor de kust van Koeweit ingezet. Sit mare securum, luidt de Latijnse wapenspreuk van onze afdeling: opdat de zee veilig zal zijn.
Het zal de lezer niet verbazen dat deze schepen na vier decennia op hun laatste benen lopen. Van tijd tot tijd valt er een motor uit. Of de afzuigkap van de kombuis weigert dienst. Of nog erger, er is een probleem met het sewage-systeem, de ‘riolering’. En onderdelen nabestellen gaat vaak lastig.
Het mooie is dat ik van dichtbij kan zien hoe men het schip draaiende houdt. Al is het in het holst van de nacht en moet het met paperclips en ducttape: varen zullen we.
Het schip is meer dan een vaartuig, de bemanning is ermee vergroeid. Elke buis of plaat, elke sluisdeur, die ene balk boven de kombuis waaraan ik al zo vaak mijn kop heb gestoten: het wordt bezield door de mensen die er jarenlang mee leven en werken.
‘Bezieling zit ’m altijd in de mensen zelf’
Pasen wordt in de kerk vaak de tijd van ‘iets nieuws’ genoemd. Uit lijden en dood komt nieuw leven voort. Ergens klopt dat. Maar Jezus’ overwinning op de dood is geen goocheltruc. Hij verrijst niet als de superheldversie van zichzelf. Dat zie je goed bij het verhaal van de Emmaüsgangers: pas als de vreemde tochtgenoot het brood breekt, herkennen ze Hem als de Opgestane. Anders, maar nog steeds dezelfde.
Hoe ik van die oude schepen bij Jezus terechtkom? In de eerste helft van dit jaar varen de nieuwe mijnenjagers de haven van Den Helder binnen. Groter, moderner, met meer privacy ook. En wc’s die doorspoelen tot de wederkomst. Iets nieuws dus. Anders, maar toch ergens nog steeds hetzelfde. Want de bezieling zit ’m altijd in de mensen zelf.
