Drie keer in één nacht het beddengoed verschonen. Dat is wat mijn vrouw en ik vorige maand meemaakten toen ons zoontje van 3 besloot dat hij ook 's nachts géén luier meer aan wilde. "Als jij denkt dat je het kan, probeer het maar", zeiden we. Conclusie: het lukte (nog) niet, waardoor de dag erna voor ons een plas-was-dag was.
Nattigheid
Onze peuter voelt zijn behoefte 's nachts nog niet goed aankomen. Hij slaapt er dwars doorheen en wordt pas jammerend wakker als hij nattigheid voelt. De zondag erna moest ik preken over Efeziërs 5, waarin gesproken wordt over wakker worden en leven als kinderen van het licht. Ik besefte tijdens het ophangen van de lakens dat ook ik vaak door een behoefte of verlangen heen slaap. Niet letterlijk, maar dat ik in de hectiek van het dagelijks leven te vaak onbewust leef. Dagen op de automatische piloot, zonder echt te doorvoelen wat er in mij omgaat en wat dit mij te vertellen heeft.
Ruimte geven
Bewust leven moet getraind worden. In de preekvoorbereiding pakte ik het boekje Bewustzijn van de Indiase jezuïtische priester en psychotherapeut Anthony de Mello (1931-1987) erbij. De Mello spaart zijn lezers niet: zijn tekst confronteert, schudt wakker, voelt als een schop onder de kont – met als doel te laten zien wat er in de stilte, in de kalmte van bewustzijn, te ervaren is. Hoe God te ontmoeten is als wij onze binnenwereld de ruimte durven te geven.
‘In hoeverre ben je bereid om iets te geloven (bijvoorbeeld over jezelf) wat je nog niet vertrouwd is?’ vraagt De Mello ergens in het boek. Mijn eerlijke antwoord is vaak ‘niet zo heel erg’, vooral omdat ik er de tijd niet voor neem. Ik merk dat ik liever door de uitnodigingen om wakker te worden heen slaap. Dat ik behoeften aan bewuste rust, stilte of verbinding gemakkelijk oversla als mijn agenda al zo vol zit.
Tijd nodig
Wakker worden is ongemakkelijk. Altijd. Of je nu 3 jaar bent, of 33. Maar de laatste tijd probeer ik wat genade in praktijk te brengen, ook voor mezelf. Onze peuter draagt nu elke avond bij het slapengaan voor de zekerheid een nacht-luier. Steeds vaker start hij nu zijn (én onze) dag met de uitroep “Papamama, ik heb een droge luier!” Hij hoeft niet zo snel te groeien …
We hebben de tijd. Om steeds bewuster te leren leven: in contact met onszelf, de mensen om ons heen en de Eeuwige die ons beter kent dan wij onszelf ooit zullen kennen. De goede woorden van God hebben de tijd nodig om verweven te raken met wie we zijn. Word wakker en leef je leven, samen, als kinderen van het licht.
Hoe gebruik je de goede woorden van God? Jorn schreef erover:
