Eeuwig trouwe God,
Het leven om ons heen trekt zich in zichzelf terug, nu de vrieskou ons nadert
en het donker steeds meer ruimte inneemt op de dag.
De zon bestraalt ons steeds minder, de grauwe dagen komen over ons heen.
Dit is de tijd dat we het vooral uit onszelf moeten putten.
Naast deze wentelgang van de seizoenen
draait de wereld om ons heen door,
en is het moeilijk geworden om grip te houden op wat zeker is en zuiver.
Daarom richten wij ons tot U als baken in een woelige wereld,
om ons te loodsen door het golven van deze tijd.
Toon ons steeds opnieuw wat de kracht is van mildheid,
hoe de vrede werkelijkheid wordt waar we elkaar de hand blijven reiken.
Prent ons opnieuw in hoe ons eigen hart de bodem is,
waar het goede van ons leven in wortelen kan.
In een verhard hart is geen plek voor liefde en waarheid.
Een verhard hart schept vijanden waar ze er niet hoeven te zijn.
Uw licht bewaren wij in ons binnenste.
Uw licht maakt ons denken helder, geeft warmte aan ons gemoed.
Dat wij zo bron van licht en leven zijn voor de wereld om ons heen.
Ja, blaas de vonk in ons aan met uw geest
en in het donker word ik uw baken.
Amen, dat het zo mag zijn.
(door Walter Meijles, geestelijk verzorger psychiatrie)
