Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl

Ik zal jullie mijn adem geven zodat jullie weer tot leven komen. Ezechiël 37:1-14

Afgelopen zomer bezochten we Margraten in Zuid-Limburg. Daar liggen Amerikaanse militairen begraven, die omkwamen in de Tweede Wereldoorlog. 8000 witte kruisen op een veld, en dan nog een wand met zo’n 2000 namen van militairen die nooit werden teruggevonden. 

Ik liep daar rond terwijl mijn 8-jarige zoon levenslustig om mij heen rende. Er gebeurde iets wat mij nog nooit was overkomen. Ik brak in tranen uit. Ik kon er niet meer tegen. Om al de onvoltooide levens die daar lagen, om degenen die van hen hielden en om mijn eigen jongen. Ik was woedend op de slechte herders in de wereld die over de lijken van anderen gingen. Waarom moeten mensen toch altijd ruzie maken, waarom, waarom? Alles leek daar een opstanding der doden tegen te spreken en tegelijk riep alles erom.

Elk graf op Margraten wordt onderhouden door Nederlanders. Via een stichting kun je daar een graf adopteren. De wachtlijst is enorm lang. Wat maakt volgens jou die lijst zo lang?

Lees ook:

Wekelijks de nieuwste gebeden, verhalen en overdenkingen ontvangen?

Meld je aan voor de nieuwsbrief