Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl

Want God had de wereld zo lief ... Johannes 3:14-21

Nikodemus verdwijnt bijna ongemerkt uit het verhaal. Nu blijf ik alleen over. En Jezus. Hij heeft mij nog iets te zeggen. Over God: Hij zond Zijn zoon. Dat typeert deze God. Hij heeft de wereld zó lief … Niet: zo enorm lief maar: zó, op deze manier lief. Door Zijn zoon te zenden. Die aan het kruis omhoog geheven wordt, zoals de slang in de woestijn. 

God zond Zijn enige zoon als laatste redmiddel. Niet om de wereld te veroordelen, maar om die te redden. En toch is het een oordeel: de komst van de Zoon zet al het duister in het volle licht. Ontmaskerend. Blijf ik overeind? Of breek ik? Geloof ik het: dat in Jezus de liefde van God over ons gekomen is? Daar vallen beslissingen, het is God ernst:

'God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gestuurd om een oordeel over haar te vellen, maar om de wereld door Hem te redden. Over wie in Hem gelooft wordt geen oordeel uitgesproken, maar wie niet in Hem gelooft is al veroordeeld, omdat hij niet wilde geloven in de naam van Gods enige Zoon.'

Waarom altijd weer dat kruis, als het gaat over Gods liefde?

Lees ook:

Wekelijks de nieuwste gebeden, verhalen en overdenkingen ontvangen?

Meld je aan voor de nieuwsbrief