Columns

In tijden van onrust denkt Theanne Boer graag aan de gelofte van de stabilitas loci. Je committeert je aan de gemeenschap waarin je leeft en voor de plek waaraan je verbonden bent.

Het wonderlijkste aan zwanger zijn is dat het tegelijk gewoon en bizar voelt, schrijft Gertine Blom. Precies zo is het verhaal van Maria: groots en allesomvattend, maar ook klein en gewoon.

Hoe vaak gebeurt het niet dat muziek of een kunstwerk ons raakt op een manier die we zelf niet goed kunnen verklaren. We voelen dan iets wat groter is dan onszelf. Het raakt aan iets heiligs, ervaart Rokus Maasland.

De eerste paar keer dat Sjoerd Muller aan boord van een schip kwam, hoorde hij de mensen denken: ‘Wat moet die hemelpiloot van ons?’ Maar na de gewenning komt het vertrouwen en komen de verhalen. Alle goede dingen kosten tijd.

Zoals kunst je op het verkeerde been kan zetten, kan het lezen van de Bijbel dat ook. Bas Ragas moest het verhaal van Job vaker lezen om te ontdekken dat het niet gaat over een ellendige God die met jouw leven kan spelen zoals een kat met een muis.

Komende zondag is het Gedachteniszondag. Het herdenken van onze gestorvenen is verdriet beleven, maar niet minder in dank herinneren. Zolang wij leven, leven ons dierbare gestorvenen door in ons hart.

Trix Vahl maakt zich er niet druk om of haar kinderen wel of niet in Sinterklaas geloven, maar wel om de continue hysterie die rond het feest hangt. Waar is de verwachting en het verlangen gebleven?

Mirella Klomp onderzoekt op verschillende plekken de geschiedenis van onze grond. Deze keer duikt ze in Zeeland met Ellen Schoenmakers in de wereld van het wier.

In de werken van barmhartigheid herkent Jorn den Hertog een manier van leven die hij graag wil nastreven: het delen van acceptatie, zachtheid en een liefdevol perspectief.

De camino lopen mét peuter en baby, terwijl de zon op je hoofd brandt. Voor Trix Vahl kwamen alle psalmversjes die ze op school uit haar hoofd moest leren goed van pas op de kilometerslange asfaltwegen richting Santiago de Compostela.

Lang dacht Rokus Maasland dat wachten een verspilling van tijd was. Maar er gebeurt juist veel tijdens het wachten, weet hij nu. Langzaam begon hij te ontdekken dat het geen straf is maar een ‘ruimte’.

Aan de vooravond van de verkiezingen met geruzie in debatten en wantrouwen naar ‘de ander’, roept studentenpastor Jorn den Hertog op om te kiezen voor de ‘zachte krachten’.