Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer je op Petrus Magazine

‘We zijn allemaal schepselen van dezelfde God’

Je kunt nooit iedereen kennen in de kerk, weten Samuel (16) en Wim (73) allebei. Maar verbinding zoeken is belangrijk voor Samuel. En voor Wim voelt de kerk bijna als een gezin.

Oud & jong. Twee generaties, samen in de kerk. In deze rubriek stellen een jonger en een ouder gemeentelid elkaar pittige vragen uit het spel ‘Tafelgesprekken’. Over God, het doel van je leven, toekomst, samenleving en meer.

Misschien komt het doordat ze elkaar in de gereformeerde kerk van Zwartsluis nét niet kunnen zien, dat Wim Veldman en Samuel de Vries elkaar niet echt kennen. “Ik zit ’s zondags op de galerij”, wijst Wim. Samuel zit beneden, precies in Wims dode hoek. 

Eigenlijk is het bijzonder dat de twee nauwelijks weet hebben van elkaar, want Wim heeft zo ongeveer alle ouders van Samuels leeftijdsgenoten op de basisschool van Zwartsluis in de klas gehad. Ongeveer duizend leerlingen, schat hij. “Prachtig als er weer een kind gedoopt wordt. Dan staan er meestal één of twee ouders bij die oud-leerling zijn.” Maar Samuel ging naar andere scholen, zodat ze elkaar niet tegenkwamen.

Leuk gezin

Vandaag is er geen ontkomen aan. Ze zitten op covid-veilige afstand van elkaar in een kerkbank. Uit het doosje met gesprekskaarten zoeken ze er beiden één uit. “Wat heeft jou geïnspireerd het afgelopen jaar?”, opent Wim het gesprek. Poeh, daar moet Samuel even diep over nadenken. “Ik denk”, zegt hij na een tijdje, “mijn familie. Ik kom uit een heel gezellig en leuk gezin. Familie vind ik belangrijk, omdat die mij door veel dingen heen helpt. Mijn ouders zullen me altijd steunen.”

Samuel: ‘Mijn ouders zullen mij altijd steunen’

“Prachtig”, zegt Wim. “Voor mij is het feit dat ik me kind van God weet heel belangrijk. Dat geloof draagt mij, en het wordt steeds sterker naarmate ik ouder word.” De kerkelijke gemeenschap voelt voor Wim als een soort gezin. “Ik hoop dat jongeren dat vroeg of laat ook ervaren: dat ze in hun geloof niet alleen zijn, maar onderdeel van een groep.”

Gezelligheid 

Samuel heeft dat minder sterk. “Ik vind het juist prettig om dingen alleen te doen”, zegt hij. “Maar ik houd ook van gezelligheid. In onze kerk maak ik bijvoorbeeld deel uit van #DurfteOrganiseren.”

De methode #Durfte is bedoeld om jong en oud in plaatselijke gemeenten bij elkaar te brengen (zie kader). Verschillende leeftijden gaan samen aan de slag met iets waar ze goed in zijn (of willen worden). In Zwartsluis is dat met organiseren, elders zijn er bijvoorbeeld groepen #DurfteFilmen, #DurfteBoeren en #DurfteKlussen. “Je leert leeftijdsgenoten in de kerk beter kennen”, ervaart Samuel. “Door corona is er alleen heel veel uitgevallen, dat vind ik jammer.”

“Heel positief, die groepen”, vindt Wim. “Jullie zetten je schouders eronder. Sowieso geniet ik er erg van dat er zoveel jonge mensen in onze kerk zijn. Ik denk dat een hoop kerken stikjaloers op ons zijn. Ander vraagje: inspireren de mensen in deze groepen jou ook?”

“Jawel”, zegt Samuel. “Met een paar mensen heb ik leuk contact. Ik vind het wel raar dat sommige jongeren doen alsof ze me niet kennen als ik ze in het dorp tegenkom. Je hebt bij elkaar gezeten, gepraat en gezellig iets gedaan, maar eenmaal buiten de kerk zeggen ze niks. De kerk verbindt toch? Wel leuk als je elkaar dan op z’n minst groet.”

“Een beetje apart, inderdaad”, vindt Wim. “Nou, als ik jou een keer tegenkom, zeg ik: ‘Heuj, Samuel!’ Want ik weet nu wie jij bent.” “En dan zwaai ik terug”, belooft Samuel.

Moe

De vraag die Samuel uit het doosje heeft getrokken, is zo’n beetje tegengesteld aan die van Wim. “Waar ben je heel erg moe van geworden in het afgelopen jaar?” wil hij weten. “Vooral van mezelf”, antwoordt Wim resoluut. “Ik denk soms heel ingewikkeld. Dan wil ik iets doen, maar bedenk ik allerlei argumenten waarom ik het níét zou doen, of een andere keer, of op een andere manier. Waar ik ook moe van word, geestelijk moe, zijn mensen die altijd maar protesteren.”

Wim: ‘Ik word moe van mensen die altijd maar protesteren’

Samuel valt Wim bij. “Ik vind het ook niks. Die boerenprotesten bijvoorbeeld, dat ze met die gekke trekkers de weg op gaan. En black lives matter doet mij ook weinig.” Wim: “Iedereen die tegenwoordig iets denkt, voelt zich gerechtvaardigd z’n mening de ether in te slingeren. Zo wordt er steeds meer olie op het vuur gegooid. Als het gaat om die black lives matter-discussie, denk ik dat het heilzaam zou zijn als we weer terugkeren naar het geloof in God en de kwetsbaarheid van mensen accepteren. Dat we elkaar accepteren omdat we allemáál schepselen van die ene God zijn. Daar kom je verder mee dan als een stelletje oproerkraaiers de boel kort en klein slaan.” 

#Durfte

Samuel doet mee aan #DurfteOrganiseren. #Durfte draait om contact tussen jong en oud, om talent en om geloofsgesprek. De Protestantse Kerk biedt deze methode aan voor plaatselijke gemeenten die verschillende leeftijden met elkaar willen verbinden.

jongprotestant.nl/durfte

Wim en Samuel

Samuel de Vries (16) en Wim Veldman (73) gaan beiden naar de Gereformeerde Kerk Zwartsluis. Samuel is geboren in Suriname en samen met zijn zusje geadopteerd door Nederlandse ouders. Hij wil na het vmbo naar kunstvakschool Cibap in Zwolle. Wim is gepensioneerd basisschoolonderwijzer. Hij is getrouwd, heeft vier kinderen en doet vrijwilligerswerk in een ontmoetingscentrum/museum in Zwartsluis.

Word gratis abonnee

Petrus gratis in de brievenbus?

Tekst: Jasper van de Bovenkamp | Foto’s: Gijs Wessels, Qroost Beeldmakers