Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer u op Petrus Magazine

Wandelen langs plekken van bezinning

Al wandelend door en rond Heiloo vindt u volop gelegenheid om te bezinnen. Met een beetje doorstappen kost deze wandeling anderhalf uur. Maar als u stilstaat bij de plaatsen die u onderweg tegenkomt, bent u zo een dag zoet.

Wandelen doe je in een tempo dat voldoende ruimte geeft om na te denken. Over het leven, over je geloof, of over iets heel triviaals. Tijdens het wandelen borrelt er meestal vanzelf iets op. Maar het is ook fijn om op je wandeling iets aangereikt te krijgen om over na te denken. Daarom maak ik de rondwandeling langs vier inspiratieplekken in en net buiten Heiloo. 

De naam Heiloo zegt precies wat je hier vindt: bossen en heiligdommen. Om dat laatste is het deze route te doen. Op de tocht van ongeveer 6,5 kilometer kun je niet verdwalen: de route is behoorlijk rechttoe rechtaan. 

Labyrintlopen

Het startpunt is het labyrint op het voorplein van de Willibrorduskerk, Westerweg 267. Het is een paar minuten lopen vanaf het NS-station: volg de Stationsweg in noordwestelijke richting en sla linksaf de Westerweg in. 

Het labyrint – een kopie op schaal van het labyrint van Chartres, Frankrijk, uit 1200 – is aangebracht in de bestrating voor de kerk. Het lopen van zo’n labyrint heeft voor veel mensen een helende werking. Tijdens het lopen ga je op zoek naar antwoorden op actuele levensvragen, aan de hand van een opdracht. Daarmee is het een manier om de weg naar binnen te vinden. Bent u niet bekend met labyrintlopen? Op de website van de Willibrorduskerk staat een handreiking.

Zelf laat ik het labyrint voor wat het is. Ik loop de Westerweg in zuidelijke richting verder. Het is een prachtige dag vandaag en het wandelen lokt.

Langs de kruiswegstaties

Vanaf de Willibrorduskerk volgt u de route in zuidelijke richting. U blijft geruime tijd op de Westerweg lopen. Circa 1 kilometer na het oversteken van de Vennewatersweg gaat u linksaf de Korte Kapellaan in en onder het viaduct door. 

Na de Vennewatersweg ben je het dorp uit. Links en rechts staan af en toe nog wat huizen, maar de omgeving is landelijk en vooral naar rechts kun je flink ver kijken. De routebeschrijving die ik volg, wijst op de Abdij van Egmond. Je kunt de rode daken van deze benedictijnenabdij vanaf hier zien als je naar het noordwesten kijkt. Ook een plek van bezinning, met een flink aanbod aan retraites en cursussen.

Het bedevaartsoord Onze Lieve Vrouw ter Nood, de tweede bezinningsplek op de route, ligt verscholen in het bos. Het is een Maria-bedevaartsoord waar jaarlijks tienduizenden mensen naartoe komen. Voor het water uit de Runxputte bijvoorbeeld, waarvan gezegd wordt dat het geneeskracht zou bezitten. 

Voor wandelaars is het mooi om de veertien kruiswegstaties in het bos te volgen. De schilderijen die de lijdensweg van Christus verbeelden – vanaf het gerechtsgebouw tot en met zijn begrafenis – hangen in kapelletjes waar een knielbankje voor staat. Ze staan verspreid in het bos, zodat je er echt een bezinnende wandeling langs kunt maken. Ik vind elke kruiswegstatie indrukwekkend, ook deze. Na de veertien ‘stiltemomenten’ houd ik dit terrein verder voor gezien, hoewel het met de Bedevaartkapel, de Genadekapel, het Julianaklooster en het Oesdom (een theehuis met religieuze winkel) ongetwijfeld een langer bezoek waard is.

Over landgoed Willibrordus 

Aan het eind van de Kapellaan, meteen ook het eind van het terrein van het bedevaartsoord, gaat u linksaf de Hoogeweg in. Die loopt u uit (weer de Vennewatersweg oversteken) totdat u bij de Zevenhuizerlaan komt. Daar gaat u rechtsaf. Deze laan komt uit bij de Kennemerstraatweg. Daar gaat u linksaf. Na een paar honderd meter ziet u rechts het landgoed Willibrordus, aan de Kennemerstraatweg 464.

Voor een afwisselend landschap hoeft u deze wandeling niet te maken, maar prettig lopen is het wel. En het is ook fijn om na de kruiswegstaties even het hoofd leeg te maken voor de derde pleisterplaats. Landgoed Willibrordus valt direct op door het imponerende, kloosterachtige gebouw in een parkachtige omgeving. Het werd in 1929 gebouwd als psychiatrische instelling. Tegenwoordig hebben de gebouwen op het landgoed een andere functie. Er zijn veel interessante activiteiten gestart, waaronder een kaasmakerij, een theeschenkerij, een kwekerij en een imkerij. 

U betreedt het terrein via de linkerpoort. Daarachter kunt u in het VVV-informatiepunt een plattegrond voor een wandeling over het landgoed krijgen. Het terrein is behoorlijk uitgestrekt. Prachtig is het, en een bezoek aan de verschillende activiteiten is vast geen straf. Maar ik kan niet zo goed ontdekken waar ik hier de bezinning moet vinden, of het moet op de begraafplaats Oase van Rust zijn.

De Willibrordusstichting was aanvankelijk een gesloten wereld met eigen voorzieningen en een eigen begraafplaats voor cliënten en verplegend personeel. De begraafplaats heeft een ‘ongewijd’ deel voor mensen die een eind aan hun leven maakten. Het is de ‘stilteplek’ van de begraafplaats. Kunstenaar Wilco Kostelijk maakte er een beeld voor, ‘de Omarming’, geïnspireerd door het Christusbeeld in Rio de Janeiro. In het beeld zit de lichaamshouding van brede, open armen: aanvaarding, liefde, een gebaar van welkom. De plek hoeft niet een ongewijde plek te blijven, wil hij daarmee zeggen.

De Witte Kerk

Vervolg de wandeling via de Kennemerstraatweg (vanaf het terrein rechtsaf). Bij de kruising linksaf de Stationsweg in, even verderop rechts de Breedelaan in. Loop via de laan (of door het park) naar de Heerenweg. Op nr. 32 is de Witte Kerk gevestigd, de laatste bezinningsplek van de route. 

De Witte Kerk ligt op een heuveltje, een van de oudste middeleeuwse plaatsen in de regio en van grote historische en archeologische waarde. Naast de kerk ligt de Willibrordusput, in de ommuring van het kerkhof. De legende vertelt dat de put door Willibrord rond het jaar 700 is geslagen. Het water in de put zou een geneeskrachtige werking hebben. Ter ere daarvan werd een kapel opgericht die uitgroeide tot het kerkje. Het kerkje behoort tot de Protestantse Kerk, maar wordt niet meer gebruikt voor de eredienst: de gemeente kerkt in de Ter Coulsterkerk aan de Holleweg. De Witte Kerk biedt nu ruimte aan onder meer exposities en concerten. En ze is in de maanden juni, juli en augustus op woensdagen tussen 11.00 en 16.00 uur te bezichtigen.

Vanaf de Witte Kerk is het maar een paar minuten lopen naar het NS-station: een stukje Heerenweg terug, rechts de Van der Veldenstraat in en dan links de Holleweg uitlopen.

Teruglopend bedenk ik dat de route misschien beter andersom gelopen zou kunnen worden, eindigend bij het labyrint. Na de kruiswegstaties was ik in een andere gemoedstoestand, open om de weg naar binnen te lopen.

>> Lees meer over de geschiedenis van de Witte Kerk

Praktisch

U kunt hier de route downloaden, inclusief informatie over eten en drinken onderweg, en over overnachtingsmogelijkheden.

Word gratis abonnee

Petrus gratis in de brievenbus?

Tekst: Janet van Dijk | Foto’s: Evi Velders, VVV Heiloo en GGZ Noord-Holland