Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer je op Petrus Magazine

Vrede op aarde

Kees-Jan Mulder leest het boek 'Het ongeleefde leven' van Adam Phillips, 'over de zin van alles wat niet kan'. Het zet hem aan het denken over zijn eigen verlangens en frustraties.

Phillips onderzoekt wat het is om te verlangen. Achter elk verlangen zit een frustratie, zegt hij: omdat je wilt dat het anders wordt, omdat je je ergert aan hoe het nu is, omdat je droomt van hoe het anders zou kunnen verlang je ergens naar, zie je iets voor je.

Voor hij overgaat naar wat dat dan is, je verlangen, en waar je precies naar verlangt, nodigt Phillips uit om eerst eens in te zoomen op je frustratie. Veel verlangen, zegt hij, gaat over willen grijpen, willen begrijpen - want als je een grap óók begrijpt, dan hoor je erbij. Iets niet begrijpen, of iets niet kunnen krijgen wat de rest wél heeft, dat voelt als een vernedering. Terwijl, als je iets wél begrijpt, of wél hebt, dan doe je mee.

Daarom willen we zó graag begrijpen, dat we soms doen alsof we iets begrijpen. Alsof iets eigenlijk logisch is, terwijl dat misschien wel niet zo is. In zo'n geval, zegt Phillips, kun je beter het niet-begrijpen omarmen, en hardop zeggen dat je iets niet begrijpt. Leg je frustratie eens op tafel.

In dezelfde week dat ik dit boek in dook, werd ik gevraagd om een filmpje te maken over het . Moria is afgebrand, 13.000 vluchtelingen werden opnieuw dakloos; op een terrein van het Griekse leger waar de grond door lood en achtergebleven munitie vervuild is, is een tentenkamp gebouwd dat plaats biedt aan 7.000 mensen - behalve als het regent, want dan overstroomt het kamp. Na lang debatteren heeft het kabinet toegezegd dat Nederland 100 kwetsbaren en kinderen uit dat kamp zal opnemen - die 100 gaan af van het aantal kwetsbaren en kinderen dat we uit andere crisisgebieden zouden opnemen. Een frustrerende, wrange deal. Het uitvoeren van de toezegging gaat langzaam: een week voor Kerst, twee maanden na de brand, is nog niet de helft van de beloofde 100 mensen uit het kamp gehaald. 

Er is politie in het kamp: een meisje van drie jaar oud is verkracht, en bloedend naar het ziekenhuis gebracht. Dit zegt alles over waarom de kinderen eerder dat kamp uit hadden gemoeten. En het zegt alles over waarom er weinig draagvlak is om getraumatiseerde mensen welkom te heten. Welke frustraties en verlangens zitten daar achter, bij mij en bij hen? En welke verlangens tellen het zwaarst? 

Ik moet er een filmpje over maken. Maar ik begrijp het niet. 

Bekijk hier het filmpje dat Kees-Jan maakte.

Elke week het beste van Petrus online

Ontvang de wekelijkse nieuwsbrief

Foto: Niels Wenstedt