Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer u op Petrus Magazine

Voor het eerst weer naar de kerk

Het valt niet mee om weer gewoon naar de kerk te gaan. Wij liggen twee zondagen met de boot in verschillende havens van de Friese Zuidwesthoek. Bij beide dorpskerken lees ik de mededeling dat hier ‘in verband met het virus’ geen dienst is. De kerkdeur blijft dicht.

Ik begrijp deze kerkenraden. Ze nemen hun verantwoordelijkheid naar de oudere kerkgangers. En hoe moet het als vanwege bootjestoeristen het maximum aan veilige plekken in de kerk overschreden wordt? Moet je dan mensen in je kerk weigeren? 

Maar ik mis de kerkgang wel. De derde zondag van onze vakantie zijn we weer thuis, en ik meld ons aan voor de dienst in onze eigen gemeente. Even bellen met het kerkenraadslid dat de aanmelding verzorgt. We zijn gezond. De lijst is nog niet vol. It kin heve. 

In de hal vangt een ouderling ons op, doet de gezondheidscheck, noteert onze namen en draagt ons over aan degene die ons naar onze plaatsen brengt. Het massieve blok stoelen is verdwenen. Her en der staat een stoel op veilige afstand. Wij kunnen naast elkaar zitten. 

Nog voor ik zit, merk ik dat ik iets moet wegslikken. Na zoveel maanden weer gewoon in onze eigen kerk. Het virus heeft gaten geslagen tussen ons allen, en vreemde pijlen op de vloer gezet, dwingt ons ingehouden te zingen. Alles lijkt anders geworden. 

Dat is vooral de eerste minuten wennen, maar even later voelt alles alweer vertrouwd. Geeske als vanouds op het orgel, Hans steekt weer opgewekt de kaarsen aan, Durk bedient met vaardige hand de beamer, en schuin voor ons zwaait buurvrouw vanaf haar vaste plekje ons vriendelijk toe. 

De oude psalm die we zingen, komt direct binnen. Van kind af aan heb ik op school mijn psalmversjes uit het hoofd geleerd. Daar kreeg je zelfs een apart rapportcijfer voor. ‘Alles woelt hier om verandering’, maar deze oude woorden en melodieën zijn op de bodem van mijn ziel bewaard gebleven.  

Onze dominee doet een actueel gebed voor de nood in de wereld. En leest een stukje uit het oude verhaal van de zondvloed. Hoe de golven over de aarde gaan, en de lieve Heer mens en dier in zijn ark bewaren wil. 

Mij overspoelen allerlei gedachten. Waarom de kerkgang bij mij zo bewogen voelt. Hoe eeuwenoude verhalen de waan van de dag overstijgen. Hoe ik mij verbonden voel met de mensen van kerk en dorp, met wie ik zoveel jaren leven en sterven heb beleefd. 

En hoe het mij verbindt met mijn voorgeslacht. Mijn grootouders, ouders en gezin. Zoveel gedeelde vroomheid, troost en pijn, zoveel  hoogte- en dieptepunten, zoveel geloof en hoop en liefde samengebald in liederen, verhalen en gebeden. 

Op weg naar huis vertellen we elkaar hoe mooi het was om weer samen naar de kerk te gaan. Dat, wat er ook gebeurt, Goddank de oude bemoediging blijft.  

Lees ook:

Elke week het beste van Petrus online

Ontvang de wekelijkse nieuwsbrief

Foto: Annet Jonker