Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer je op Petrus Magazine

Uitzien naar een nieuwe morgen

Een overdenking van predikant Judith van den Berg-Meelis bij Stille Zaterdag, vanuit de Minderbroederskerk in Roermond.

Bekijk de overdenking

Deze overdenking komt uit de laatste aflevering van 'Petrus in het land' (3 april, KRO-NCRV). De hele aflevering terugkijken? Ga dan naar NPO Start.

'Als ik in mijn jeugd tegenslag ervaarde of als er iets niet lukte of misging, dan werd mij met de paplepel ingegoten: schouders eronder, niet piepen, doorgaan en niet te lang bij stilstaan. Maar stilstaan, dat is nu juist datgene wat op Stille Zaterdag wél gebeurt. Stilstaan bij al datgene wat moeilijk is, wat er niet meer is of wat pijn doet.

Als het op Goede Vrijdag gaat over de dood, over al datgene wat pijn doet, dan gaat Stille Zaterdag vooral over het uithouden daarvan. Als een lange donkere nacht, als waken, als wachten, zonder te weten of er een nieuwe morgen komt, zonder te weten of er iemand is die naar je luistert. 

Als Goede Vrijdag ons het beeld geeft van de acute pijn van de dood, dan is het beeld wat bij Stille Zaterdag past dat van uithouden. Dat van waken, wachten in de lange nacht. Eenzaam, verlaten, zonder te weten of er een nieuwe morgen komt. Hoe lang nog? 

Ik kan me nog goed het lange wachten op onze adoptiekinderen herinneren. De koffers stonden klaar in de gang, maar maanden gingen voorbij, wetende dat er een klein jongetje daar ziek, ver weg op ons wachtte. Wachtte op medische behandeling. Op een stormachtige middag liep ik in het Polderpark. Tranen van onmacht, van woede, van frustratie. Waarom dan toch, God? Waarom zo lang wachten? 

In mijn geval kwam het uiteindelijk goed, maar dat is natuurlijk niet altijd zo. Misschien mogen we ontdekken dat in die nacht van het graf, dat belangrijker nog dan woorden of een oplossing, het belangrijk is om die pijn er te laten zijn. Om mét iemand te zijn in de nacht. Dat kan ook frustrerend voelen: alsof we niets kunnen doen of betekenen. Maar ik denk dat als we zo die nacht ingaan, dat we mogen ontdekken dat we dan op de goede weg zitten. De weg naar paasmorgen. 

En ja, dat is een weg met een kruis. In mijn eigen gemeente hoor ik zoveel verhalen van verdriet, van doodlopende wegen. Een jonge vrouw, hoogzwanger, staat op het punt om met haar gezin uitgezet te worden. En er is het verdriet van een ouder echtpaar: de man is zorgbehoevend, de vrouw mantelzorger. Wanneer komt het inzicht: zo kan het niet langer meer?

Er is geen shortcut naar Pasen, de lange weg naar Pasen gaat via de stilte van Stille Zaterdag. Vraagt ons om allereerst te luisteren, om het uit te houden in al datgene wat moeizaam is en ongemakkelijk. De innerlijke weg van Stille Zaterdag, de weg die Jezus ons voorging, gaat via de lange nacht, via de stilte, de schurende ongemakkelijkheid. Al datgene wat onvolkomen is, vraagt ons om het uit te houden. Maar juist in die leegte kan er ruimte ontstaan. Ruimte voor iets nieuws. Ruimte om anders tegen de dingen aan te kijken. 

Een heilige ruimte van acceptatie. Inzicht. Uitzicht. Uitzicht naar een nieuwe morgen. Inzicht dat jij als mens mag zijn wie je bent, met al je onvolkomenheid en pijn. Niet meer alleen. Hij was erbij, maakte dat het allemaal anders werd, gaf nieuw perspectief. Deed mij geloven in een nieuwe morgen...'

Beluister ook het lied 'Licht, ontloken aan het donker':

Elke week het beste van Petrus online

Ontvang de wekelijkse nieuwsbrief