Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer je op Petrus Magazine

Muziek bij de belijdeniscatechisatie

Predikant Kees van den Berg luistert met zijn belijdeniscatechisanten naar muziek.

Soms kom je op onverwachte plaatsen geloof, hoop en liefde tegen. Petrus vist de pareltjes voor je op! Tips? Mail naar petrus@protestantsekerk.nl.

Wat is nu mooier als belijdeniscatechisanten zelf vragen of ze, om de beurt, een liedje mogen laten horen aan het begin van de avond, en daar vervolgens ook nog iets over willen vertellen?

De vorige keer trapte de eerste af met een 'rockversie' van 'Welk een vriend is onze Jezus'. Ze vertelde dat ze dit regelmatig in de auto draait en dan het liefst keihard meezingt. Dit keer hield ze zich in, niet alleen vanwege corona...

Gisteren was nummer 2 aan de beurt. Zij liet mij van tevoren weten dat ze gekozen had voor de (Zuid-)Afrikaanse versie van 'In de hemel is een Heer'. En of ik er geen Nederlandse vertaling van kende. Ik had geantwoord dat we die Afrikaanse versie gewoon moesten laten staan en we de rest van de groep niet moesten onderschatten. Helaas gooide ziekte gisteren bij haar roet in het eten. Maar ja, intussen verwachtte de groep wel dat we met een liedje zouden beginnen. Er was alleen heel weinig tijd om dat voor te bereiden.

Nu ben ik de beroerdste niet, dus ik wierp mij op als stand-in. Aangezien mijn hoofd ook iets van een grote jukebox heeft, was het ook niet zo moeilijk om daar een liedje te vinden dat mij lief is, zeer lief...

Het is van een bandje dat al enkele tientallen jaren met me meegaat: The Innocence Mission. De kern daarvan bestaat uit echtpaar Don en Karen Peris. Ze begonnen ooit als indie-bandje in de lijn van The Sundays, The Cowboy Junkies en (de vroege) Over the Rhine. Maar hun liedjes zijn door de jaren heen soberder en verstilder geworden. Misschien is het de leeftijd, maar waarschijnlijk ligt dit hen gewoon het best.

Ik houd ook erg van hun vroege werk, maar hun latere werk komt wel meer bij me binnen, juist in moeilijke tijden, zoals nu.

Neem dit liedje. Het is alweer 9 jaar oud, maar het lijkt eigenlijk helemaal voor nu geschreven. Coronaproof in de diepste zin van het woord dus.

In de clip zien we zangeres Karen Peris wandelen (volgens mij is er nog nooit zoveel gewandeld als in de coronatijd). Het is een schokkerige 'home movie', eigenlijk super simpel. Maar toch stralen er een zeker geluk en vooral een innerlijke vrede vanuit: door de wandeling in de buurt, door het spelen op de piano en vooral door die prachtige tekst, die tot ons komt via die kenmerkende, dromerige en ook ietwat naïeve stem van Karen:

(...)
Stay calm.
No one can be so embarrassed as me,
I say to these trees,
Where I walk with my head down.
Across the morning, the beautiful air,
I will be aware
My Father is there
And stay calm

Nee, die tekst is ook niet ingewikkeld, maar wel raak, zo helemaal voor nu en recht mijn ziel in.

Of ik er gisteravond ook zoveel woorden aan wijdde, weet ik niet. De belijdeniscatechisanten waren in ieder geval stil toen het liedje uit was. Het had iets van een gewijde stilte.
Tot er één zei: - degene van de rockversie van 'Welk een Vriend' - 'Ik werd er ook helemaal kalm van...'

De volgende keer mogen zij zelf weer...

Lees ook:

Elke week het beste van Petrus online

Ontvang de wekelijkse nieuwsbrief