Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer je op Petrus Magazine

Luciferdoosje

Het geven van de zegen is het mooiste moment van de kerkdienst, vindt ds. Wim Beekman. Dan past hij zomaar in een luciferdoosje.

Een collega-dominee stuurt me een bericht: ‘Afgelopen zondag kon ik na lange tijd weer voorgaan in een kerkdienst. Toen ik aan het eind van de dienst de zegen uitsprak, paste ik even in een luciferdoosje.’ 

Deze uitdrukking heb ik nooit eerder gehoord, maar ik begrijp meteen wat ze bedoelt. Ze voelde zichzelf klein. Dat bedoelt ze niet negatief, want ze vervolgt: ‘God is goed geweest voor mij.’

Zelf vind ik het geven van de zegen het mooiste moment van de kerkdienst. Op bijna elk moment van een kerkdienst is mijn rol als dominee groot. Ik maak de preek, ik zoek de liederen en de bijbellezingen uit, ik doe de gebeden. Bij het zegenen is mijn rol als dominee op z’n kleinst. De zegen is niet van mijzelf, maar van de lieve Heer. Wie ik ben, of wat ik vind, is niet belangrijk. Ik kies niet wie ik wel of niet wil zegenen. ‘God laat Zijn zon schijnen over goeden en kwaden, en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.’ Gods zegen is voor allen. 

Dat juist de zegen mijn collega bescheiden maakt, kan ik me voorstellen. Dat ze geruime tijd niet kon voorgaan, had ze niet zelf in de hand. Dat ze weer op de preekstoel stond, had ze ook niet aan zichzelf te danken. Zo’n grote mevrouw of meneer is de dominee niet.

Er is nog een reden waarom het luciferdoosje mij raakt. Omdat het zo anders is dan de geest van onze tijd. Een luciferdoosje is ons niet groot genoeg. ‘Wij, wij willen groot zijn, veel betekenen, alles hebben’, zegt een gebed dat ik geregeld in de kerkdienst bid. Daarin voel ik mij een kind van deze tijd. Ik ben groot geworden in welvaart en welzijn. De oude cultuur van ‘we hebben elkaar nodig om te overleven’ is vergleden in die van ‘ik kan me ook in mijn eentje redden’.

Dat heeft goede kanten. We zijn niet meer afhankelijk van het oordeel en de goedgunstigheid van anderen. We kunnen kiezen waar en in hoeverre we ons aan anderen willen binden, en waar we liever ons eigen plan trekken. Het individualisme, de belangrijkste ontwikkeling van onze tijd, heeft ons vrijgemaakt. 

Het heeft ook schaduwzijden. We zijn gaan denken dat we zelf het middelpunt zijn van het heelal. Alles en iedereen draait om ons. De samenleving is er voor ons, wij zijn er niet zozeer voor de samenleving. Samen zijn we eenlingen, gericht op onszelf. Dan past je ego zomaar niet meer in een luciferdoosje. En het is de vraag of een verhuisdoos groot genoeg is. 

Goed dat ik mij daarin zo nu en dan laat corrigeren. Bijvoorbeeld wanneer ik als dominee de zegen van de lieve Heer uitspreek. Dan weet ik weer dat ik én het middelpunt van Gods heelal ben, én een stofje aan Gods weegschaal. En pas ik zomaar in een luciferdoosje.

De toekomst van de schepping

Moeten wij de aarde redden?