Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer je op Petrus Magazine

In zondagse kleren voor de tv

Ook thuis kun je 'met vrome ernst' de kerkdienst volgen, ziet classispredikant Wim Beekman.

Mijn vriend elders in het land volgt trouw de televisiekerkdiensten vanuit Franeker. Van Omrop Fryslân hoor ik dat hij geen uitzondering is. Van de kijkers naar deze dienst woont ongeveer de ene helft in Friesland, de andere helft elders in Nederland of in het buitenland. 

’s Zondagsmorgens voor de televisie zitten zou mijn vriend in gewone tijd niet overkomen. Dan is hij in zijn kerk waar hij de medekerkgangers kent, en door hen gekend wordt. Als koster-vrijwilliger is hij één van de pijlers van zijn kerkelijke gemeenschap. 

Maar nu even niet dus. Sinds acht maanden heeft zijn kerk de deuren moeten sluiten voor fysiek kerkbezoek. De online diensten van deze kerk staan nog in de kinderschoenen, daarom geeft hij de voorkeur aan de diensten op Omrop Fryslân. 

Hij neemt dat heel serieus, en dat ontroert mij. Zoals in het oude normaal staat hij op tijd op en trekt hij zijn zondagse kleren aan. Zo is hem dat vroeger bijgebracht. Wie bij de lieve Heer op bezoek gaat, doet dat goed verzorgd en piekfijn gekleed. 

Aan het begin van de dienst steekt hij een kaars aan, en legt het liedboek klaar. Daaruit zingt hij de liederen mee. Na afloop vraagt hij me op Whatsapp naar het bankrekeningnummer waarmee de onkosten bestreden worden. De vertrouwde collecte zal niet ontbreken. 

Wat mij raakt is de trouw en de zorgvuldigheid waarmee hij in huiselijke kring zijn kerkgang verricht. De zondagse kerkdienst is een vertrouwd onderdeel van zijn leven geworden. Het helpt hem gaande en staande te blijven in de dagen van zijn leven. Ook nu. 

Hij heeft in zijn jeugd meegemaakt dat kerkgang plicht was. Dat er heel veel kerkgangers waren. Dat velen gingen omdat zij moesten. Van je ouders, van je werkgever, van je klanten, van je dorp. Nu gaan hij en zijn medekerkgangers omdat zij willen.  

Dat heeft onze kerken veranderd. Met de kerkelijke vrijheden kwam ook de kerkelijke krimp. Zij die moesten en niet wilden haakten af. Hij is gebleven omdat hij hier een bron van bemoediging en medemenselijkheid in vindt. Kerk die troost en inspireert. 

Dus mist hij zijn wekelijkse gang op zondagmorgen naar zijn kerk. Dus zet hij zich voor de buis met dezelfde ernst, inkeer en vroomheid die anders ook over hem komt. Dus mailt en appt hij na afloop wat zijn hart verheugde vandaag, en wat hij miste. 

Ik ben blij met kerkgangers, uit en thuis, als mijn vriend. Met hun trouw, hun verlangen en hun doorzettingsvermogen. Zo kunnen we geloof en kerk gaande en staande houden, nu een aantal mogelijkheden om deel te nemen aan een eredienst ons uit handen is genomen.

Ik hoop dat kerkgangers en kerkvoorgangers met de vrome ernst van mijn vriend zullen doorgaan de lieve Heer op te zoeken. Met het kleine groepje dat is toegestaan en niet beducht is. Of voor welk beeldscherm dan ook. 

Elke week het beste van Petrus online

Ontvang de wekelijkse nieuwsbrief

Foto: Unsplash