Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer je op Petrus Magazine

Hemel in het oog

Een mondkapje in de kerk? Classis-predikant Wim Beekman verkent zijn eigen ongemak.

De minister-president gaf vorige week in de Kamer heel Nederland het advies een mondkapje te dragen ‘overal waar je de hemel niet ziet’. Dus deed burgemeester Fred Veenstra van de Fryske Marren een mondkap op toen hij een dag later naar de plaatselijke supermarkt ging.

“Ik keek om mij heen, en ik vroeg mij af of ik nu het goede voorbeeld gaf of dat ik voor schut liep”, vertelt hij op Omrop Fryslân. Hij verwoordt mijn dilemma deze dagen: zal ik wel, of zal ik niet?   

Hij verwoordt mijn dilemma deze dagen: zal ik wel, of zal ik niet? 

Ik zal wel. Dit is immers het advies van de overheid. En ik vind dat we met z’n allen niet voortdurend moeten soebatten of we een maatregel zinnig vinden of niet. Nederland is het mooiste land van de wereld, maar gaat ten onder aan ‘wat ieder ervan vindt’. 

Daarom ga ik het mondkapje dragen. Maar liever niet in mijn eentje. Want ik zie me als enige al met zo’n ding bij onze bakker binnenstappen. Ieders verwonderde blikken prikken in mijn rug. Ik ben niet een held die moedig in z’n eentje zijn eigen plan trekt. 

Eerst maar een brief posten in onze Hoofdstraat. Dan kan ik intussen bij de winkels naar binnen gluren en polshoogte nemen bij onze supermarkt. De oogst valt me niet mee. Er zijn nauwelijks dorpsgenoten die een kapje dragen. 

“Zal ik een paar dagen wachten?”, zeg ik thuisgekomen tegen mijn vrouw. Dat had ik beter niet kunnen zeggen. “Stel je niet aan. Je bent vast niet de enige. Bij de Buurtzorg komen we al sinds maart enkel nog met mondkapje bij de mensen thuis.” 

En zo kom ik met mondkap bij de bakker binnen. Ze vertellen dat er al meer zijn geweest. En dat het vermoedelijk een kwestie van tijd is dat onze dorpsgenoten niet meer raar opzien van iemand die mét kapje binnenkomt, maar zullen kijken naar wie het niet doet.  

Mensen zijn ook kuddedieren. Wij denken wel dat we uniek zijn en ieder onze eigen keuzes maken, maar dat is slechts luxe en schijn. Zodra het erop aankomt kijken we vooral naar elkaar. En dat is maar goed ook, we kunnen nu eenmaal niet alles in ons eentje weten. 

Vorige week werd duidelijk dat de regering ook van kerkgangers – inmiddels maximaal 30 – hoopt dat zij bij het verplaatsen in de kerk een mondkap zullen dragen. Immers net als in de supermarkt, het restaurant en de bioscoop kun je in de kerk de hemel niet zien. 

In gedachten wel natuurlijk. Maar om de verspreiding van het virus tegen te gaan telt dat niet. Nu moeten we anderen en onszelf beschermen. “Houd dan de hemel in het oog, maar hef uw hart niet al te hoog”, zullen we zingen wanneer we dat weer mogen.  

“Houd dan de hemel in het oog, maar hef uw hart niet al te hoog”, zullen we zingen wanneer we dat weer mogen.  

Nu, met beide benen op de grond, willen we onze verantwoordelijkheid nemen, en goed voor elkaar blijven zorgen. 

Lees ook:

Dankbaar leven, een (op)gave?

Bestel nu gratis het boekje #Dankbaar

Foto: Unsplash