Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer je op Petrus Magazine

Geloof op een ontbijtbordje

Stilletjes hoopt ds. Wim Beekman dat elke kerkdienst een ‘heilig geheim’ zal zijn en het geloof niet op een ontbijtbordje presenteert.

Zij naderde de negentig, ik de dertig. Ze woonde in een bescheiden bejaardenwoning, ik in een grote pastorie. Zij kon niet meer in de kerk komen, ik wel bij haar, dus zocht ik haar geregeld op. Dan hadden we het er samen even over. 

Over hoe de kerkdienst afgelopen zondag in de dorpskerk was geweest. En hoe zij haar viering op radio of televisie had beleefd. Eén opmerking heb ik onthouden: “Afgelopen zondag was er een kerkdienst die ik net ‘onze lieve Heer op een ontbijtbordje’ vond.”

Toen ik verwonderd opkeek, vervolgde ze: “Het was allemaal zo plat. Met simpele versjes van ‘als Jezus leeft in je hart zal je verder niets gebeuren’. En de televisiedominee wist precies te vertellen wat God wel en niet wilde. En wat Hij van ons verlangde. Er was geen ruimte voor de moeilijke vragen. God was geen heilig geheim. Het geloof werd op een ontbijtbordje geserveerd. ‘Zo is God, zus moet je geloven en leven.’ God is toch ook een mysterie, dominee? Net als het hele leven?”

Na corona kan ik weer trouw naar de kerk. Met de vaste regelmaat waarmee ik tijdens de lockdown televisiekerkdiensten en onlinevieringen volgde, zit ik elke zondag gewoon ergens in de kerkbank. 

De diensten neem ik zoals ze zijn. Iedere gemeente zingt zoals zij gebekt is, iedere voorganger viert op haar eigen wijze, en iedere prediker zoekt in zijn ziel de woorden die bemoedigen, troosten en inspireren. Mooi is dat.

Soms denk ik even aan het ontbijtbordje. Want stilletjes hoop ik dat de dienst een ‘heilige viering’ zal zijn. Met mooie muziek, liederen die mij ontroeren, innige gebeden, een inspirerend bijbelverhaal, en een preek die tot nadenken stemt. En ook een heilig geheim. 

Het heilige geheim waarvan ik lees bij Herman Finkers. Sinds 2016 toert hij door het land met zijn ‘Missa in mysterium’. Een heilige mis, mét een geheim. In het gereformeerde Nederlands Dagblad lees ik er een mooi artikel over. Het is geen flitsende mediashow, de Missa wil mysterievolle eredienst zijn. Veel liederen worden in het Latijn gezongen, en toch blijft geen stoel of bank onbezet. Kerkelijke, randkerkelijke en niet-kerkelijke gelovigen zoeken er rust, schoonheid, verstilling en het heilige. Zo vinden zij God. 

“De heilige liturgie heeft twee kanten”, zegt Finkers. “Er is schoonheid in, en ook weerbarstigheid. Neem een gezang als Dies Irae, vaak uit de dodenmis geschrapt omdat het te angstaanjagend zou zijn.

Maar het gregoriaans is zó zacht, zó zalvend. Zing maar gewoon die weliswaar vrij harde tekst over de menselijke angsten voor de dood, op die zachte melodie. Op een of andere manier troost het mij erg. Het is precies wat het hele leven is: het kan niet en toch is het zo.”

Graag zou ik mijn negentigjarige gemeentelid hebben meegenomen naar Finkers Missa Mysterium. Het zou haar de troost hebben gegeven die zij zocht.

Leven in geloofsvertrouwen?

Bestel nu gratis het boekje Vaste grond