Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer je op Petrus Magazine

Gebed voor mijn kinderen

Zingen is twee keer bidden, zei Augustinus al. Volgens predikant Kees van den Berg kan zingen zelfs drie keer bidden zijn.

Soms kom je op onverwachte plaatsen geloof, hoop en liefde tegen. Petrus vist de pareltjes voor je op! Tips? Mail naar petrus@protestantsekerk.nl.

In de slaapkamer van mijn ouders hangt al tijden een tegeltje aan de wand. Daarop staat een gedicht, dat eigenlijk een gebed is. Zo luidt de titel ook: 'Gebed voor mijn kinderen.' Het begint als volgt: 'Ik leg de namen van mijn kinderen in Uw handen.'

Het ontroert mij dat dit zo helemaal rijmt met de gebedspraktijk van mijn ouders. Ze bidden dagelijks voor hun kinderen en kleinkinderen. Zoals zovele ouders en grootouders dat doen. Zelf heb ik het altijd als een dragende grond onder mijn bestaan gevoeld: ik heb ouders die voor mij, en voor onze kinderen, bidden en dat blíjven doen!

Op het prachtige nieuwe album van Revolutionary Army of the Infant Jesus - met zo'n bandnaam heb je bij mij al twee streepjes voor - staat ook een gebed. Sterker nog: het is een gebed voor een kind.

Het is geen lang gebed: Lord Jesus Christus, Son of God, please take care of my beautiful child. Maar in één adem is het van eenzelfde schoonheid en directheid als dat oude 'gebed voor mijn kinderen’.

Daar komt bij dat het een lied betreft. En zingen is twee keer bidden, zei Augustinus al. Wat mij betreft hier zelfs drie keer bidden, want naast de melodie en de tekst van het lied krijgt de muziek hier een extra rol en betekenis.

Deze begint met een orgeltje. Nee, geen majestueus kerkorgel, met eindeloos veel orgelpijpen en meerlagige klavieren. Hier is het zo'n eenvoudig kistorgeltje, dat handmatig aangedreven wordt. Alsof het zeggen wil: bidden is ook handwerk, vraagt adem en inspanning, die juist zo broos en kwetsbaar zijn als wat. Net als het riet op de foto.

Dan begint Leslie Hampson te zingen. Zingen is die wonderlijke combinatie van het eigen instrument van de stem koppelen aan een melodie. De melodie hier klinkt naar lang vervlogen tijden, naar kloosters, romaanse kerkjes en andere stokoude gebedshuizen. Bidden is immers ook aanhaken bij al die gebeden die al voor je omhoog gezonden zijn, bij de Geest zelf die in en voor je bidt.

Hampson zingt het gebed vier keer achter elkaar. Eerst twee keer luid en duidelijk, daarna is de zang meer naar achteren gemixt. Maar gelukkig is daar altijd nog dat orgeltje: de muziek die draagt, als een soort verwijzing naar Gods muziek die draagt, naar zijn Geest die meezucht.

Vervolgens zingt Hampson nog even woordloos door in een fraai 'lailiela', maar strijkers krijgen de overhand, zonder dat het geforceerd aandoet. Nee, cello en viool klinken zo diep én hemels tegelijk, dat ik elke keer weer moet slikken, hoe vaak ik dit ook hoor.

Maar wie krijgen de laatste stem? De vogeltjes! Hun vrolijke gekwetter en geschetter is het 'amen' van dit gebed. Dat geeft het ook een onbeschrijflijke lichtheid bij alle ernst.

Ik bid dit gebed mee, voor onze eigen mooie en lieve kinderen. Maar ik draag het ook op aan al die biddende ouders en grootouders. Dat ze zo niet alleen een dragende grond mogen leggen, maar zichzelf ook hierin gedragen weten.

Luister ook:

Dankbaar leven, een (op)gave?

Bestel nu gratis het boekje #Dankbaar

Foto: Unsplash