Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer je op Petrus Magazine

Drieminutenpreekje voor migranten

Vandaag ontdekte ik iets nieuws: De fluisterpreek. Ik zal u vertellen hoe ik hierop kom.

Omdat onze gemeenschap niet bij elkaar kan komen vanwege de coronamaatregelen, doen we tegenwoordig van alles online. Heel leuk: sporten via Zoom, iets met de illustere naam ‘Ontspannen met Anne’, interactieve bidstonden, online spellen en ga zo maar door.

"Maar feit is dat ik iedere morgen om 9 uur een drieminutenpreekje hield, speciaal voor migranten."

Waarom ik zo ambitieus was om ook een dagelijkse ochtendpreek van de grond te willen tillen, weet ik niet meer goed. Maar feit is dat ik iedere morgen om 9 uur een drieminutenpreekje hield, speciaal voor migranten.

Bankje

Op een dag was het zover. Dapper zette ik mijn eerste schreden op het vlogpad. Na wat technische problemen – misschien moest ik toch nog een knoppencursus voor ouderen volgen? – ging ik moedig van start op de vroege morgen. Want ja, een ochtendpreek moet wel op tijd online.

Al pratend in de camera liep ik de deur uit. Ik had een mooie shot bedacht: op het bankje voor m’n huis. Dan hebben mensen wat om naar te kijken als ze het saai vinden, had ik bedacht.

"Camera schuin omhoog, anders heb je een onderkin."

Daar zat ik dan. Camera schuin omhoog, anders heb je een onderkin, had manlief me opbeurend meegedeeld. Enthousiast begon ik mijn verhaal. Het ging over Paulus, over Kolossenzen 4: ‘Bid dat de deuren geopend worden dat ik het evangelie kan verkondigen.’ Mooie tekst. Heel toepasselijk in deze tijd. 

Buren

Het ging als een trein. Tevreden keek ik om me heen. Er was nog niemand op straat. Toen viel me het raam van de slaapkamer van de buren op. Het stond open.

"Om kwart voor zeven ´s ochtends wakker gepreekt worden door een dominee onder je slaapkamerraam, dat wil toch niemand?"

En zo is hij ontstaan, de fluisterpreek. Trots ben ik er niet op. Het paste ook niet echt bij de strekking van de tekst waar ik het over had. Maar wat moet je? Om kwart voor zeven ´s ochtends wakker gepreekt worden door een dominee onder je slaapkamerraam, dat wil toch niemand? 

Zou Petrus zich ook een pionier hebben gevoeld toen hij tijdens zijn zendingsreizen in aanraking kwam met nieuwe mensen en nieuwe culturen? Esther van Schie voelt zich dat in elk geval wel. Ze is predikant voor het landelijk werk onder migranten, zie geloofsinburgering.nl. Ook is ze voorganger van een jonge, internationale gemeenschap in Gouda. Meer weten over pionieren? Kijk op lerenpionieren.nl.

Word gratis abonnee

Petrus gratis in de brievenbus?

Tekst: Esther van Schie | Foto’s: Xander de Rooij