Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer je op Petrus Magazine

Luistertip: 'Be still my soul'

Kees van den Berg hoort tijdens een crematie een ‘groet van Boven’...

We liepen achter de kist aan, door de lange laan van de begraafplaats, naar het eind, waar zich het crematorium bevindt. Toen we binnen gehoorsafstand kwamen, klonk het lied 'Be still my soul', en dan in de wonderschone uitvoering van Bifrost Arts.

Dit was de wens geweest van de overledene, maar ook van haar man, die als eerste achter de kist liep.

Twee jaar geleden waren ze samen naar een groothuisbezoek van onze kerk gekomen. Hun wijk was daarvoor uitgenodigd. En zij hadden aan die uitnodiging gehoor gegeven. Dat was eigenlijk allesbehalve vanzelfsprekend. Ze hadden namelijk net te horen gekregen dat de kanker bij haar terug was. Een grote klap. Ze vertelden er op die avond eerlijk over. Precies zoals ze waren: bescheiden, niet vromer willen zijn dan je bent, zonder poeha. En tegelijk ook kwetsbaar genoeg om zulk nieuws daar te delen. 

Het thema van dat groothuisbezoek was 'De betekenis van het lied'. Daarover gingen we met elkaar in gesprek, van hart tot hart. Als slotlied liet ik toen de genoemde versie van ‘Be still my soul’ horen. Het raakte het echtpaar als een troostvolle en bemoedigende pijl in het hart. Dit was precies wat ze nodig hadden. Omdat het gaat over je toevertrouwen aan God, aan Jezus, ook in die allermoeilijkste momenten.

En terwijl we ons nu om de kist heen schaarden, klonk deze prachtige song opnieuw. Bij het slotcouplet werd het a capella, hoorden we alleen nog die warme stem van Sarah Fullen, die zong:

Be still my soul, the hour is hastening on 
When we shall be forever with the Lord,
Be still my soul, when changes and tears are past
All safe and blessed and we shall meet at last.

Maar wie schetterden daar opeens dwars doorheen? Een stel halsbandparkieten. U weet wel, die groene exoten die je intussen bijna meer ziet dan mussen en merels. Een stel van hen vloog over het crematorium en liet hun schelle roep horen. Een kerkmusicus zou z'n hoofd schudden, vanwege de disharmonie tussen Sarah Fullen en de backing vocals van de halsbandparkieten. Maar wij moesten glimlachen. Sterker nog: er ging een steek door mijn hart.

Tijdens één van mijn bezoeken aan dit echtpaar - het was een emotioneel bezoek geweest, vanwege slechte uitslagen en inktzwarte scenario's - tijdens dat bezoek viel ons oog opeens op een tafereel buiten. Daar zat een stel halsbandparkieten in een naburige boom. Het was duidelijk een paartje. Ze zaten daar. Ze schetterden niet. Ze zaten elkaar kopjes te geven. Zo innig en liefdevol.

Het was een gelijkenis van hoe het echtpaar er voor elkaar was. We hadden het erover gehad, hoe meer dan 50 jaar geleden ze elkaar beloofd hadden lief te hebben en trouw te zijn, in goede en kwade dagen, in ziekte en gezondheid, tot de dood hen scheiden zou. Nu waren het kwade dagen. De ziekte was slopend. Juist nu kwam het erop aan om die huwelijksgelofte waar te maken. En dat deden ze. Dat bleven ze doen. Dichtbij elkaar. Als een echt paar. Geen klonen van elkaar, maar in hun onderlinge verschillen juist elkaar aanvullend, op allerlei manieren. Tijdens dat lange verbond dat ze met elkaar hadden. We zagen het terug in dat innige paartje halsbandparkieten.

Die dus nu bij het crematorium nog een laatste groet brachten. Het klonk aan de buitenkant schril, maar het was gevuld met liefde. Het was een groet van Boven. Een 'gelijkenis van meer dan aards geheimenis', waar Sarah Fullen woorden aan gaf:

Be still my soul, the Lord is on your side 
Bear patiently the cross of grief or pain; 
Leave to your God to order and provide;
In every change He faithful will remain. 
Be still, my soul; your best, your heavenly Friend
Through thorny ways leads to a joyful end.

---

Beluister ook:

Elke week het beste van Petrus online

Ontvang de wekelijkse nieuwsbrief

Foto: Pixabay