Doorgaan naar hoofdinhoud
Vindplaats van geloof, hoop en liefde
subline-curl
Abonneer u op Petrus Magazine

After Life: sublieme tragikomedie

Predikant Kees van den Berg keek seizoen 2 van de serie ‘After Life’. “Een serie die me zowel luidkeels doet schateren van het lachen als m'n traanklieren prikkelt van diepe ontroering.”

Soms kom je op onverwachte plaatsen geloof, hoop en liefde tegen. Petrus vist de pareltjes voor u op! Tips? Mail naar petrus@protestantsekerk.nl.

De filosoof Hegel was de meester der dialectiek: these, antithese en synthese. Ik moest daaraan denken toen ik mijn kijkgedrag van de laatste week analyseerde, dat eigenlijk wel typerend is voor mijn smaak...

Eerder al schreef ik over feelgoodfilms, daarna over films/series die juist over de duistere zijden van het bestaan gaan, en zojuist zag ik de synthese hiervan in de vorm van seizoen 2 van 'After Life', de briljante tragikomedie van Ricky Gervais.

Vorig jaar keek ik al in één zucht het eerste seizoen - nu kost dat niet zo veel moeite, want een seizoen bestaat uit zes delen van een half uur. In dat eerste deel kwamen we Tony (gespeeld door Gervais) tegen, wiens vrouw Lisa gestorven is aan borstkanker. Tony's overlevingsstrategie is humor, maar dan van het zwartste en hardste soort dat er is. Nu houd ik daar wel van. Het past trouwens ook naadloos bij Ricky Gervais, die heerst in dit metier. Denk nog maar eens aan de wijze waarop hij niemand spaarde bij de uitreiking van de Golden Globes, eerder dit jaar.

Tony heeft echter ook een andere kant. Deze zien we als hij met vaste regelmaat z'n laptop openklapt en daar filmpjes kijkt, waarin zijn overleden vrouw opduikt. Dit zijn meestal hele grappige filmpjes, die hem tegelijk ook weer heel verdrietig en depressief maken. Want ze is er niet meer. Dit verklaart ook de titel: dit was voor Tony het leven. Niets kan dat vervangen.

In deel 1 lag de nadruk nog sterk op Tony's donkere, destructieve karakter en zijn nietsontziende humor. In deel 2 gaat Tony meer open, zonder dat het al te soft wordt. Hoe hij bijvoorbeeld reageert op een yogaleraar of de paranormale belangstelling van collega Kath is nog immer snoeihard en uiterst vermakelijk. Naar zichzelf toe is hij nog steeds hard - en dat gaat verder dan alleen maar z'n heerlijke zelfspot - maar anderen (juist hen die worstelen met zichzelf) weet hij steeds meer te complimenteren.

Ik ken weinig series die me zowel luidkeels doen schateren van het lachen als ook m'n traanklieren prikkelen van diepe ontroering. 'After Life' is zo'n serie, over dood en leven, over verdriet en troost, over liefde en geduld.

Gelukkig zit er ook genoeg gekte in: de collega's op de redactie van de krant, de geflipte psycholoog, de dakloze postbode en niet te vergeten de freaks die Tony moet gaan interviewen voor de krant.

En natuurlijk is daar ook z'n trouwe maatje, hond Brandy, die opnieuw als een deus ex machina Tony voor erger behoedt. Maar misschien wel het allermooist zijn de gesprekken op het bankje op de begraafplaats, tussen Tony en weduwe Anne. Ze zijn parels van rouwverwerking.

Muzikaal is het trouwens ook dik in orde, en ook lekker tegendraads. Ik bedoel: de eerste aflevering van dit seizoen beginnen met The Carpenters en de laatste aflevering eindigen met respectievelijk Iron & Wine en Sufjan Stevens: top!

Bekijk hier de trailer van 'After Life':

Lees ook:

Elke week het beste van Petrus online

Ontvang de wekelijkse nieuwsbrief